هفته قبل که متوجه شدم قرار است روز آزادی نرم افزار در ایران جشن گرفته شود، نه تنها فورا در این جشن ثبت نام کردم، بلکه دوستان زیادی را هم دعوت کردم تا در این جشن شرکت کنند. اهمیت این موضوع در این است که بنده بین دوستان اصطلاحا “مایکروسافتی” خطاب میشوم و شور و شوقم برای شرکت در چنین همایش هایی شاید برای بعضی ها غیر عادی باشد.

برنامه ها طوری تنظیم شد که بنده چهار شنبه تهران باشم و در این جشن شرکت کنم. قبل از مراسم با دوستی در پارک دانشجو در مورد پروژه ی نت پروف (www.networkprof.com) صحبت کردیم که این صحبتا بعد از مراسم و تا ساعت 10 شب نیز در همان پارک ادامه پیدا کرد. اما خب این وسط در جشن نیز حاضر شدیم.

خوشبختانه کمی زود به محل برگزاری جشن رسیدیم و از این نظر با مشکل کمبود جا روبه رو نشدیم. هر چند دوستان زیادی با این مشکل رو به رو شدند. علت به وجود آمدن این مشکل از نظر من، نداشتن شناخت کافی “انجمن صنفی نرم افزار های آزاد” از کاربران و مخاطبان خود است. این موضوع بسیار عجیب است که چه طور یک صنف بدون شناخت کافی از مخاطبین خود فعالیت می کند. همه ی ما میدانیم جامعه ی استفاده کننده از نرم افزار های آزاد در ایران گسترده است. این موضوع نیاز به هیچ تحقیقی هم ندارد. اما علم به همین نکته برای فعالیت کافی است؟ البته من این موضوع را خوشبینانه به حساب کم تجربگی این صنف می گذارم.

مراسم خوشبختانه سر وقت شروع شد. سعی می کنم نکات فنی این مراسم رو نقد کنم و به موضوعاتی از قبیل پخش فیلمی که ظاهرا قرار بود فقط بیل گیتس رو مورد حمله قرار دهد، استفاده ی مبتدیانه از ویدئو پروجکشن، حمله های گسترده به نرم افزار های کد بسته و …خواهم گذشت. ضمن اینکه این نقد، اصلا قرار نیست جنبه های مثبت این جشن را زیر سوال ببرد.

بعد از سخنرانی دبیر و رییس انجمن، فکر می کنم مدیر محترم سایت ایران پی اچ پی مشغول سخنرانی شدند. این آقا در طول سخنرانی مرتب به این موضوع اشاره داشت که چرا دولت سیستم های خود را به لینوکس تغییر نمی دهد و یا اینکه چرا دولت وارد این مقوله(حمایت از لینوکس) نمی شود. (نقل از ایشون که: در هر پروژه ای که دولت پشت آن باشد، موفقیت خواهد بود)

ما پروژه هایی مثل سیستم عامل ایرانی و یا اینترنت ملی را فراموش نکرده ایم. پروژه هایی که دولت پشت آنها بود و حتی اسم پروژه ها نیز متناقض و خنده دار بود،(اینترنت ملی؟) چه برسد به اینکه بخواهد به موفقیت برسد. من واقعا متوجه نشدم ایشان چه طور به این نتیجه رسیدند که حضور دولت می تواند باعث موفقیت شود؟ و البته هنوزم متوجه نمیشم و امیدوارم جواب قانع کننده ای بگیرم.

یک مشکل بزرگ دیگر این سخنرانی و سایر سخنرانی ها این بود که سخنران تنها حرف میزد و به سرعت ناپدید میشد. من بارها تصمیم داشتم بین تاکید های زیاد ایشون مبنی بر تغییر سیستم عامل ها به لینوکس، بپرسم که چرا دولت باید به سمت لینوکس بیاید؟ اصلا چرا دولت و کلا شرکت ها به سمت ویندوز رفتند؟ ایشون از پاسخ به این سوال کلیدی غافل شدند، و بار ها تکرار می کردند که چرا در مدارس ما یک کامپیوتر با سیستم عامل لینوکس وجود ندارد.(هر چند حرف درستی است)

بعد از این سخنرانی، دو دوست عزیز، آقایان میردامادی و کوهستانی سخنرانی کردند. (اگر اشتباه نکرده باشم) آقای میردامادی فرایند نصب اوبونتو را بررسی کردند. پسندیده تر بودند که ایشون همان ابتدای نصب، حالت پیشرفته را انتخاب می کردند و کمی به دانش افراد میافزودند و صرفا در فکر مقایسه ی روند نصب لینوکس و ویندوز نبودند. روند مقایسه ای که طبق ادعای خودشون، صرفا با ویندوز اکس پی صورت می گرفت و ایشون اصلا مراحل نصب ویستا و 7 را ندیده بودند.

در مراسم که فضای پرسش و پاسخ محیا نشده بود، اما در اینجا اعلام می کنم که می توان با آقای میردامادی عزیز بنشینیم و مراحل نصب اوبونتو و ویندوز 7 را با یکدیگر مقایسه بکنیم. راحتی نصب، زمان نصب، ریسک از دست دادن اطلاعات و هر مورد دیگری که مایل هستند را می توان مقایسه کرد تا نتیجه ای معقول تر گرفت. واقعا ممکن است که اوبونتو از همه نظر بهتر عمل کند ( چون من هیچ وقت چنین مقایسه ای نکردم) ولی لااقل بعد از این مقایسه می توان مستدل تر صحبت کرد. چون از نظر من مقایسه ی نسخه ی آخر اوبونتو با نسخه ی 10 سال قبل ویندوز کمی غیر منطقی به نظر می رسد.

امیدوارم جامعه ی کد باز، صرفا نخواهد با تخریب، جای خود را باز کند. موردی که بار ها به عناوین مختلف -حال عمدی و یا سهوی- در مراسم تکرار میشد.

بعد از ایشون جناب کوهستانی در مورد میز کار KDE صحبت کردند. جلوه های بصری لینوکس را انصافا خوب تجزیه تحلیل کردند. اما شایسته بود کمی هم از ویژگی های ریز تر لینوکس صحبت میشد (صرفا یک مقدار جزیی تر) که امثال من اطلاعاتمان کمی افزایش پیدا می کرد. در واقع بنده با یک سطح مشخص از اطلاعات وارد همایش شدم، و با همان سطح از اطلاعات، از مراسم خارج شدم.

دوستانه می گویم که احساس خوشایندی از شرکت در این جشن ندارم. ولی صد البته اگر وقت اجازه دهد در مراسمات بعدی هم به امید خدا شرکت خواهم کرد. چون ذهنیت من از جامعه ی کد باز این است که این نقد ها را صمیمانه خواهد پذیرفت و در صدد رفع ایراد ها خواهند بود. بنابراین در جشن ها و همایش های بعدی، مطمئنا انتظار بیشتری خواهیم داشت. ضمن اینکه یه خسته نباشید جانانه نیز به دست اندرکاران این مراسم می گویم. از دشواری های برگزاری چنین مراسماتی واقعا آگاه هستم و تنها عشق و علاقه است که می تواند بر این سختی ها چیره شود. امیدوارم همیشه پر انرژی به فعالیت های خود ادامه دهید.