کار با ادارات و سازمان های دولتی در زمینه ی فناوری اطلاعات همیشه سخت بوده. از توجیه مدیران برای پذیرش مزایای توسعه فناوری اطلاعات گرفته تا عدم انعطاف پذیری کارمندان برای تغییر.

از اونجایی که تخصص من شبکه است، فقط در این زمینه صحبت می کنم. اما مطمئنا در سایر بخش ها هم همینگونه است. اگر شما بخواهید برای بار اول یک شبکه طراحی کنید و یا یک برنامه بنویسید، کارتان با تمام سختی ها آسان است. آسان از این نظر که آن را با توسعه ، ارتقا و حتی بازسازی یک ساختار قدیمی و کهنه که در حال استفاده است مقایسه کنید. در این حالت علاوه بر مشکلات معمول کار، مشکلات بزرگتری هم وجود دارد.

• 1- شما نمی توانید و نباید ساختار قبلی شبکه را در همان ابتدا به کل نابود کنید. در واقع شما باید کار را فاز بندی شده و مرحله به مرحله انجام دهید تا شبکه دچار قطعی نشود.
• 2- به همان دلیل بالایی، یعنی قطع نشدن قسمت و یا کلی از شبکه،  در ساعات اداری تا حد زیادی دست شما بسته است و عملا قادر به هیچ کاری نخواهید بود.
• 3- عدم تطبیق کارمندان با استراتژی جدید شما، حتی اگر بهتر و راحت تر هم باشد. واقعیتی زجر آور!

بگذارید برای این عدم تطبیق کارمندان مثالی عرض کنم.

در شبکه ی یک سازمان دولتی، تمامی کارمندان باید به صورت مستقیم به اینترانت دسترسی داشته باشند. و عده ای نیز علاوه بر این، اجازه ی دسترسی به اینترنت را دارند. ساختار قبلی شبکه به این صورت بود که برای این کار، دو عدد کابل به قول خودشان محدود و نا محدود، به هر کامپیوتر کشیده بودند تا در هر زمان این کابل ها توسط کارمند عوض شود! ضمن اینکه تعدادی روتر های محدود و نامحدود داشتند که به شکلی عجیب به یکدیگر متصل بودند و خارج از حوصله ی این مطلب است. بماند که کابل کشی این سازمان نیز یکی از عجایبی بود که تا الان در این زمینه دیده شده.

مشکلات اتاق سرور هم بحثی مفصل دارد. عجب است برای هر کاری از روتر که یکی از کندترین ابزار های شبکه است، استفاده شده بود.

خب اولین قدم اصلاح زیر ساخت شبکه است که با تعویض کابل ها و تعیین جای مناسب سوییچ ها صورت گرفته بود. برای توصیف عمق فاجعه همین قدر بس که بعد از تغییر زیر ساخت، بدون خرید حتی یک عدد سوییچ، 6 عدد سوییچ و یک عدد روتر گران قیمت از ساختار قبلی اضافه آمد!

سپس وقت حذف روتر های اضافی از ساختار شبکه و تغییر کانفیگ های آن بود. همچنین یک vpn سرور راه اندازی شد و به جای تعویض کابل ها توسط کارمندان، یک کانکشن برای یوزر ها تعریف شد که هر گاه قصد استفاده از اینترنت را داشتند، به راحتی به آن متصل شوند.

مهمترین ویژگی این کار هم این بود که در تمام طول اجرا پروژه، شبکه از دسترس خارج نشده و کارمندان همچنان قادر بودند به بیش از 80 تا 90 درصد از کار های خود برسند.

خب شبکه ی با اون وضع تبدیل به یک شبکه ی نسبتا استاندارد شده است. اما آیا کارمندان راضی بودند؟ خیر! در تمام طول اجرا، انواع و اقسام غر زدن ها و کارشکنی ها صورت گرفت، فقط به این دلیل که نمی خواستند عادت تعویض کابل ها برای دسترسی به اینترنت و اینترانت را ترک کنند!

ببینید این یک فاجعه است. ترس از تغییر که نه تنها در کارمندان معمولی وجود دارد، بلکه در بسیاری از کامپیوتری ها نیز وجود دارد. هنگامی که مغرور شویم، مطالعه ما محدود شود و برای پیشرفت برنامه ای نداشته باشیم، ناخدا گاه ترس از تغییر در ما به وجود خواهد آمد.

به امید روزی که هیچ کدام از ما دچار ایست نشویم و نه تنها از تغییر نترسیم، بلکه خود عاملی برای تغییر باشیم.