شب نیمه شعبان امسال، برادر عزیزم آقا محسن، نکته ی خیلی خوبی را به بنده گفتند: “دانشگاه به هیچ عنوان برای پیشرفت مناسب نیست و این خود شخص است که باید به دنبال اطلاعات برود. دانشگاه، تنها کاری که شاید، بتواند انجام دهد این است که اطلاعات فرد را منظم و دسته بندی کند.” و بنده در این حضور 2 ماهه در دانشگاه، به خوبی به این موضوع پی بردم. چه دلیلی روشن تر از این که، بنده ی حقیری که در رشته ی آی تی تحصیل می کنم در این مدت بیش از چند دفعه، فرصت کانکت شدن را به دست نیاوردم. آنهم منی که سالها، روزانه بیش از 10 ساعت کانکت بودم. به واقع علت خیلی از مسائل برای من در همین زمان کوتاه روشن شد.

در این مدت خیلی سعی کردم به خودم بقبولانم که گوگل ریدر هم زیاد بد نیست! لااقل بهتر از هیچی است. اما نشد که نشد. بدون اسنرفر زندگی شدیدا دشوار است. امشب که بعد از مدت ها فید هایم را چک کردم، آنقدر مطلب جدید وجود داشت که نا خداگاه برنامه را بستم! نمی دانم از کجا باید شروع کنم اصلا!

این پست به این خاطر پابلیش شد که از تمامی بازدیدکننده های این سایت، به خاطر غیبت های طولانی صمیمانه عذرخواهی کنم. باور کنید نه تنها برای کانکنت شدن مشکلات عدیده ای وجود دارد، بلکه زندگی دانشجویی هم آنقدر سخت می گذرد که دیگر فکر و ایده یی برای نوشتن یک مطلب جدید نمی ماند! در هر صورت ما را حلال کنید. تمام سعیم این است که بتوانم وبلاگ را به روز نگه داشته باشم.