علاقه ی انسان به ثبت تصاویر نه بعد از اختراع دوربین عکاسی، بلکه از همان ابتدا ی خلقت هنگامی که نیاکان ما عکس هایی را بر روی دیوار غارها حک می کردند در جان آدمی وجود داشته و دارد. بعد از ساخت دوربین عکاسی، ثبت تصاویر وارد مرحله ی جدیدی شد و امروزه دیگر دوربین های عکاسی جز لاینفک وسایل هر خانه ای شده اند. کسی نمی تواند بگوید از دیدن عکس های گذشته و با یاداوری خاطراتش خوشحال نمیشود. ظهور دوربین های دیجیتال هم، گامی دیگر برای ارضای این نیاز بشر بوده است. دوربینی که دیگر شما را محدود به تعداد کمی عکس نکند. با دوربین های دیجیتال شما تقریبا می توانید هر مقدار که دلتان می خواهد عکس بگیرید. انقدر عکس بگیرید که دیگر خسته شوید! می توانید از عکاسی لذت ببرید.

شاید شما جز آن دست از افرادی باشید که هنوز برای خرید دوربین دیجیتال دلایل کافی و قانع کننده ندارید. بچه هایتان به شما اصرار می کنند که این دوربین ها را بخرید اما شما همچنان مقاومت می کنید! شاید هم جز میلیون ها نفری باشید که قصد خرید دوربین دیجیتال دارند. در هر دو صورت، این پست و پست بعدی می تواند به شما کمک کند. در این پست باهم به این موضوع می پردازیم که چه دلیلی دارد که شما دوربین دیجیتال تهیه کنید و در پست بعد، در مورد معیار های مهم خرید یک دوربین دیجیتال به گپ و گفت و گو می نشینیم!

من مدت ها در پی این موضوع بودم که پدر و مادرم را قانع کنم که خرید یک دوربین دیجیتال یک نیاز کاملا ضروری است. شاید شما به عنوان یک فرزند، و یا به عنوان یک پدر و یا مادر با این مشکل روبه رو باشید. فرزند شما به منزل دوستش رفته است و در آنجا دوربین دیجیتال دیده است و با آن کلی عکس گرفته است و به قولی صفا کرده است. حالا به خانه آمده و تقاضای دوربین می کند. بدون شک شما مقاومت خواهید کرد. اما واقعا چرا فرزندتان به این سرعت جذب این نوع دوربین شده است و از شما تقاضای خرید آن را دارد؟ آیا این تنها یک هوس زودگذر است؟ و یا یک چشمو هم چشمی؟

جواب هیچ کدام از این دو مورد نیست. رمز این اتفاق در جذابیت های فوق العاده ی دوربین های دیجیتال نهفته است. اگر شما به عنوان پدر یا مادر، انسان منطقی هستید، پیشنهادی برای شما دارم. برای یک بار هم که شده کمی به خواسته ی فرزندتان بها دهید. حداقل کاری که می توانید بکنید این است که از اقوام و آشنایانتان یک دوربین دیجیتال تهیه کرده و خودتان از نزدیک با آن کار کنید و آشنا شوید. با آن عکس بگیرید و سپس آنها را تماشا کنید. اگر از عکسی خوشتان نیامد درنگ نکنید، آن را پاک کنید. می توانید دوربین را به تلویزیون وصل کنید و عکس ها را بزرگتر و بهتر ببینید. هیچ شکی نیست که شما حتی از فرزندتان هم بیشتر مشتاق خرید چنین دوربین هایی خواهید شد. چون عمری با دوربین های معمولی کار کرده اید و حالا میبینید به راحتی می توانید کلی عکس بگیرید، آنها را پاک کنید، چاپ کنید، در کامپیوتر ذخیره کنید و … . همان چیزی که برای پدر و مادر من اتفاق افتاد. هم اکنون بعد از هر سفر یا مراسمی، اولین کسانی که تقاضای وصل کردن دوربین به تلویزیون و مشاهده ی عکس ها را دارند، پدر و مادرم هستند! کسانی که چندین ماه طول کشید راضی به خرید دوربین شوند!

و اما شما به عنوان فرزند، برای قانع کردن پدر و مادرتان چند کار می توانید انجام دهید. ابتدا همان طور که گفتم یک دوربین تهیه کنید و بگذارید خودشان از نزدیک با آن آشنا شوند. و بعد می توانید به مزایای داشتن چنین دوربین هایی اشاره کنید که به طور مختصر عبارتند از:

1- توانایی گرفتن تعداد زیادی عکس و تقریبا بدون محدودیت
2- توانایی مشاهده ی سریع تصاویر از از طریق صفحه نمایش و در صورت لزوم حذف یک تصویر
3- مشاهده ی تصاویر به صورت عادی و اسلاید ازطریق تلویزیون
4- حذف هزینه ی خرید فیلم عکاسی و چاپ تصاویر ( با داشتن دوربین دیجیتال دیگر مجبور به چاپ کردن تمام تصاویر نیستید، بلکه می توانید بهترین عکس ها را فقط چاپ کنید)
5- چاپ عکس در منزل، بدون مراجعه به عکاسی و حتی بدون داشتن کامپیوتر
6- کیفیت بهتر عکس ها از همه نظر در مقایسه با دوربین های معمولی
7- ایجاد یک سرگرمی دلنشین در مراسم ها(یک کار زیبا در انتهای هر مراسمی متصل کردن دوربین به تلویزیون و مشاهده ی تصاویر به صورت گروهی و همراه با تمامی دوستان و آشنایان است. مطمئنن مدت زیادی مشغول صحبت در مورد عکس ها خواهید شد و لذت بسیار زیادی خواهید برد)
8- و موارد بسیار دیگر….

در هنگام ذکر موارد بالا خودتان هم کمی ذوق داشته باشید. هر تجربه ای که از کار با دوربین دیجیتال دارید بیان کنید. پدر و مادرتان نیاز به دلایل قانع کننده دارند. سعی کنید باور کنند که خرید یک دوربین دیجیتال، خرید یک کالای اضافی نیست. تبلیغ کنید! پدر و مادر ها معمولا یک روزه راضی نمی شوند. پس مایوس نشوید.
بدانید و آگاه باشید که زندگی دکمه ی بازگشت ندارد! اما می توانید با خرید یک دوربین دیجیتال به اعماق گذشته رسوخ کنید و خاطرات زندگیتان را هر گاه که اراده کردید، مرور کنید.

داشتن یک زندگی دیجیتال همیشه جز رویاهای زندگیم بود. شاید شما هم مثل من دوست داشته باشید روزی یک زندگی دیجیتال تمام عیار را تجربه کنید. مسلما هر کدام از ما یک تعریف خاص از زندگی دیجیتالی خواهیم داشت. مدتی میشود که حس می کنم یواش یواش اعضای خانواده ی ما هم، در هر حال حرکت به این سمت و سو هستند. در خانه، من به خاطر سنم از همه دیرتر با اینترنت آشنا شدم و درواقع بقیه ی اعضای خانه با تجربه تر از من محسوب میشوند. اما خب هیچ گاه اینگونه نبود که به عنوان مثال با ایمیل از حال هم جویا بشیم، سر هر ماه پول اینترنت پرداخت بشه، هر مدت یکبار وسایل دیجیتال جدید را جایگزین وسایل قدیمی کنیم و امثال این موارد که خوشبختانه جدیدا در حال اتفاق افتادن است. این اتفاقات واقعا من را ذوق زده می کند. برای همین تصمیم دارم در این پست ایده آل خودم از داشتن یک زندگی دیجیتال را برای شما بنویسم. اگر دوست داشتید و شما هم به زندگی دیجیتال علاقه مند بودید بنویسید که دنیای دیجیتال ایده آلتان چگونه است.

1- قبل از ساخت خانه و همزمان با کابل کشی برق خانه، باید کابل های کامپیوتری هم در دیوار های خانه جا سازی شوند. البته این کابل ها حکم روز مبادا را دارند، و گرنه کل خانه باید با شبکه های بیسیم به یکدیگر متصل باشد.
2- تا حد امکان تمام وسایل خانه باید از طریق کامپیوتر مدیریت و برنامه ریزی شوند. چای یا قهوه ی خانه باید قبل از بیدار شدن، آماده شده باشد. لامپ ها باید به طور هوشمند مقدار نور را تنظیم کنند.
3- در صورتی که در منزل نباشیم، باید یک سیستم هوشمند تمام اتفاقات را از طریق تلفن همراه و در صورت امکان، از طریق اینترنت در اختیار قرار دهد.
4- اینترنت بیسیم باید در تمام طول روز فعال باشد. در هر اتاق باید یک کامپیوتر شخصی باشد. تمام کامپیوتر ها به جز کامپیوتر همسرم! به کامپیوتر مرکزی که در اتاق خودم است، متصل می باشند و فعالیت های فرزندان کنترل می شود.
5- تمام اعضا چک کردن ایمیل را در طول روز یک کار روتین بدانند. قبل از انجام هر کاری در اینترنت جست و جو کرده و بعد اقدام کنند.
6- تمام صورت حساب ها و کارهای روزمره از طریق اینترنت صورت میگیرد. کسی اجازه ندارد وقت و هزینه ی بیخود برای خارج شدن از منزل به منظور انجام چنین کار های پیش و پا افتاده ای صرف کند.
7- کل خانه با سیستمی مدار بسته تحت کنترل می باشد. درختان که جز لاینفک حیاط می باشند توسط سیستم های پیشرفته آبیاری و مراقبت خواهند شد. ورود به منزل با رمز عبور و در حالت ایده آل تر، از طریق سیستم های بیومتریک میسر خواهد بود نه با کلید.
8- جدیدترین تکنولوژی ها در منزل باید وجود داشته باشد. تمام اعضا باید دانش فنی بالایی نسبت به کامپیوتر و اینترنت داشته باشند. فرزندان باید از همان خردسالی با کامپیوتر و حتی برنامه نویسی آشنا شوند.
9- یک فایل سرور، پرینت سرور و حتی یک ایمیل سرور و وب سرور نیز در خانه باید وجود داشته باشد. هر یک از اعضا باید دارای یک صفحه ی خانگی باشند که بهتر است در خانه مدیریت شوند تا در کامپیوتر های دیگر.
10- سیستم ها باید طوری طراحی شده باشند که به راحتی قابلیت ارتقا و یا گسترده شدن، داشته باشند.

شاید کمی برای شما عجیب به نظر بیاید اما همین موضوعات هستند که من را مشتاق و امیدوار نگه می دارند. من آی تی را فقط در پشت کامپیوتر دوست ندارم. اعتقاد راسخ من این است که آی تی را باید در زندگی روزمره حس کرد. پس پیش به سوی یک زندگی دیجیتال.

بعد از مدت زیادی دوباره شروع کردم به نوشتن. جا داره همون اول از همه ی دوستان تشکر کنم که این غیبتو تحمل کردن و جویای احوالم شدن. واقعیت اینه که فصل امتحانات بودو ما که دوران دبیرستان درس نخونده بودیم مجبور شدیم کمی فشار بیاریم که شرمنده ی خانواده نشیم. خداییش فکر می کردم بعد این مدت تعداد فید ریدر های وبلاگ خیلی کم شه اما خوشبختانه تعدادشون بیشترم شد. اصولا می تونید مطمئن باشید اگرم یه مدتی غیبت صغری یا کبری دارم (اگر اتفاقی نیفتاده باشه) بر می گردم و پر انرژی تر از گذشته به کارم ادامه میدم.

اگه یک سر به قسمت “About” وبلاگ بزنید خواهید دید که نوشته (نوشته بود!) اگر کسی نیاز به اطلاعاتی در مورد IT دارد با بنده تماس بگیرد. این مدتم کم نبودند از این دست افراد. این بود که دیدم خیلی بهتره یک پست به این موضوع اختصاص بدم که همگان بتوانند از آن استفاده کنند. باید اعتراف کنم فکر نمی کردم انقدر دانش مردم نسبت به این حوزه کم باشد. به امید روزی که مردم ما و بخصوص مسئولین یک مقدار اطلاعاتشون بیشترشود!

فناوری اطلاعات چیست؟
فناوری اطلاعات یا IT شامل دو وجه است که باهم به مرور آن می پردازیم:

فناوری کامپیوتر:
همه ی ما با کامپیوتر آشنایی داریم. “ماشینی است دارای حافظه و قابل برنامه ریزی که از سرعت و دقت بالایی برخوردار است.”همان طور که می دانید استفاده از کامپیوتر به طور منفرد امکان پذیر است و می تواند بسیاری از نیاز های ما را بر طرف کند. یک برنامه نویس می تواند پشت یک سیستم بنشیند و شروع به نوشتن برنامه کند. بدون آنکه احتیاج به چیز دیگری داشته باشد.

فناوری ارتباطات:
بی شک شما با این فناوری هم آشنایی کاملی دارد. به طور کلی “فناوری ارتباطات که فناوری ارتباط از راه دور نیز نامیده می شود، شامل تمام وسایل الکترو مغناطیسی و سیستم های مختلف جهت برقراری ارتباط از راه دور است.” مثال بارز این فناوری، تلفن، رادیو و … است که سالهاست همه ی ما جز استفاده کننده های آنها هستیم.

فناوری اطلاعات: فناوری کامپیوتر + فناوری ارتباطات:
تصور کنید شخصی دارای مقدار زیادی اطلاعات است و باید آن را برای شخص دیگری در مکانی دور بفرستد. اینجاست که دیگر فناوری کامپیوتر به تنهایی جواب گو نیست و فناوری ارتباطات نیر باید وارد عمل شود. و در این زمان است که فناوری اطلاعات شکل میگیرد. “فناوری اطلاعات، محاسبات کامپیوتری را با پیوند های ارتباطی دارای سرعت جهت حمل اطلاعات، صدا، تصاویر و … ترکیب می کند.” شبکه ی شتاب بانک های ایران می تواند مثال کاملا ملموسی برای این موضوع باشد. دسترسی آنلاین به اطلاعات خود و برداشت و واریز پول در کسری از زمان و به تبع آن صرفه جویی هنگفت در وقت و هزینه می تواند به خوبی کارکرد های بزرگ آی تی را نشان دهد.

آی تی در دانشگاه:
رشته ی آی تی هر چند مانند گرایش نرم افزار رشته ی کامپیوتر نیاز به علم ریاضی ندارد، اما بدون شک ریاضیات شما باید در حد خوب به بالا باشد. هر چند بنده شخصا اعتقاد دارم یک برنامه نویس اطلاعاتی از ریاضی نداشته باشد بهتر است! از نظر من رمز موفقیت در گرو همکاری یک برنامه نویس کامپیوتر با یک کارشناس ریاضی محض است.
جدا از این مسائل شاید برای دوستان، دروس این رشته در دانشگاه هم جالب باشد. غیر از دروس عمومی و پایه، این رشته تقریبا 61 واحد اصلی دارد که با بچه های رشته ی نرم افزار یکی است. تنها تفاوت در 29 واحد تخصصی است که عبارتند از:
مبانی فناوری اطلاعات، مهندسی فناوری اطلاعات، تجارت الکترونیکی، مدیریت پروژه های فناوری اطلاعات، مدیریت استراتژیک فناوری اطلاعات، گرافیک کامپیوتری، سیستم های چند رسانه ای و … .

این رشته بیشتر از هر چیزی نیاز به علاقه دارد. می شناسم مهندسان فناوری اطلاعاتی که از بدیهی ترین اطلاعات ما وبلاگ نویسان هم خبر ندارند. این واقعا مایه ی تاسف است. و برای این است که می گویم این رشته نیاز به علاقه دارد. صرفا با تحصیل در دانشگاه شک نکنید به جایی نمی رسید. اصولا بنده که به این نتیجه رسیدم دانشگاه فقط محلی برای وقت تلفی و خوش گذرانی است!

مطمئنا حرف های نگفته ی بسیاری پیرامون IT مانده است. این پست تنها شما را به طور مقدماتی با IT آشنا کرده است. اگر باز هم نیاز به اطلاعاتی داشتید می توانید مطرح کنید.