نامهربانی بعضی از خوانندگان وبلاگ، برای مدتی به طرز شدیدی روی انگیزه ام برای به روز کردن اینجا تاثیر گذاشته بود. اما خب بعد از کلی سبک سنگین کردن به این نتیجه رسیدم این هزار و اندی خواننده ی ثابت، ارزششان بسیار بسیار بیشتر از معدود کسانی است که قصد و نیتشان فقط اذیت و آزار است.

شاید بعضی از دوستان مطالبی در مورد IP ها در اینترنت خوانده باشند و قصد آزمایش و تست آن را بر روی کامپیوتر خودشان داشته باشند. اما از بد روزگار، کامپیوترشان فاقد کارت شبکه باشد! در هر حال یا به این دلیل و یا به دلایل دیگر شاید مایل باشید کمی به صورت نرم افزاری با کارت شبکه کلنجار بروید و ببینید اوضاع چگونه است. در این پست برای شما که کارت شبکه ندارید، یک کارت شبکه ی مجازی راه اندازی خواهیم کرد تا هر بلایی دوست دارید سر آن بیاورید! این ترفند به گمانم مربوط به دوره ی +Network و یا XP است. دقیقن یادم نیست!

برای نصب یک کارت شبکه ی مجازی ابتدا به Control Panel رفته و بر روی گزینه ی Add Hardware کلیک کنید. بعد از زدن دکمه ی Next ، کمی صبر کنید تا کامپیوتر به جست و جوی خودش برای یافتن سخت افزار جدید پایان دهد. بعد از ناکامی در پیدا کردن سخت افزار جدید، از شما سوال می کند آیا واقعن سخت افزار را نصب کرده اید و شما باید به دروغ گزینه ی اول یعنی Yes, I have already connected the hardware را بزنید و سپس ادامه.

در صفحه ی بعد کامپیوتر از شما می خواهد از لیست ظاهر شده سخت افزار مناسب را انتخاب کنید که شما باز هم چنین کاری نمی کنید. میایید در انتهای لیست و گزینه ی Add new hardware device را انتخاب می کنید و Next را میزنید. در صفحه ی بعد گزینه ی دوم یعنی انتخاب سخت افزار به صورت دستی را انتخاب کرده و سپس به صفحه ی بعد میروید. در صفحه ی بعد از بین سخت افزار های رایج، گرینه ی مورد نظر این پست، یعنی Network Adapters را انتخاب کرده و Next را میزنید و کمی صبر می کنید.

در صفحه جدید از قسمت Manufacturer گزینه ی Microsoft و از قسمت Network Adapter گزنیه ی Microsoft loopback adapter را انتخاب می کنید و دو بار پی در پی بر روی گزینه ی Next کلیک می کنید. کمی صبر کنید و در پایاین بر روی Finish کلیک کنید!

حالا می توانید به قسمت Network connection بروید و با کلیک بر روی Local Area Connection به رویای خود برسید! هر کاری دوست دارید انجام دهید و هر نوع IP از هر کلاسی را که عشقتان کشید، ست کنید!

فکر کنم چند مدت اخیر سمت و سوی وبلاگ کمی شبکه ای شده. چند علت برای این قضیه وجود داره. اولیش اینه که وبلاگ تخصصی در زمینه ی شبکه بین فارسی زبان ها به اون صورت وجود نداره و این وسط یک خلای بزرگ حس میشه و دلیل دوم مربوط به جذابیت های زیاد این مبحث است. اگر توجه کرده باشین در این مدت سعی کردم به نوعی تنوع در ارائه مطلب ایجاد کنم تا مطالب شبکه ای به درد تمامی دوستان بخورد.

قضیه سهمیه بندی بنزین جنبه ها و حواشی های بسیار زیادی داشت. اصلن به نویسنده ی این وبلاگ ربطی ندارد که این کار درست بوده یا نه اما بعد فنی این پروژه به نویسنده ی این وبلاگ خیلی مربوط است. فکر کردم بهترین راه برای درک کردن مزایای شبکه برای کسی که چیزی از این مبحث نمی داند، بیان مثال های عینی و ملموس است. نحوه ی عملکرد کارت های سوخت می تواند نمونه ی بسیار خوبی در این زمینه باشد. باید اعتراف کرد با توانایی های بسیار کم ایران در زمینه ی پروژه های IT، قصه ی کارت سوخت یکی از شاهکار های ایران در این زمینه بود.

قضیه کارت سوخت به این ترتیب است که یک سرور مرکزی در تهران وجود دارد که تمامی اطلاعات مربوط به ماشین های ما و شما را در خودش ذخیره کرده است. هر جایگاه سوخت هم دارای یک کامپیوتر است که به عنوان سرور عمل می کند و پمب ها را مدیریت می کند. هر پمب، حاوی یک کارت شبکه بیسیم است. در اتاقی که کامپیوتر سرور وجود دارد نیز یک Access Point وجود دارد که به یک سوییچ متصل و سوییچ نیز به سرور محلی متصل است. به این ترتیب پمب ها به کامپیوتر مرکزی جایگاه سوخت متصل می شوند و تبادل اطلاعات می کنند. اگر آشنایی در یکی از جایگاه های سوخت دارید می توانید به اتاق سرور بروید و تمامی این تشکیلات را ببینید. اگر هم آشنا ندارید می توانید به یک جایگاه مراجعه کنید و بگویید کارت سوختتان گم شده است و می خواهید بدانید مثلن دیروز در فلان ساعت آیا  از کارتم استفاده شده است یا نه! در همین حین که به اتاق سرور رفتید و متصدی در حال چک کردن است می توانید تشکیلات را دید بزنید! گفته باشم من خودم این کارو نکردم و هیچ گونه مسئولیتی را در قبال این موضوع بر عهده نمیگیرم.

شبکه های پمب بنزین، بر خلاف شبکه های ATM بانک ها،همیشه با سرور مرکزی در اتباط نیستند. در واقع یکی از افتخارات این پروژه هم همین است. فعالیت به صورت آفلاین! قضیه از این قرار است که تمامی کامپیوتر های تمامی جایگاه های سوخت، هر روز صبح به سرور مرکزی متصل می شوند و اطلاعات خود را به روز می کنند. تصور کنید شما در ساعت 10 صبح به یک جایگاه سوخت رفتید و می خواهید 20 لیتر بنزین بزنید. در کارت سوخت شما از روز های قبل ثبت شده است که شما چند لیتر بنزین دارید. وقتی شما کارت را وارد می کنید سرور محلی اطلاعات شما را دریافت می کند. مثلن اگر شما 300 لیتر بنزین داشته اید و حالا 20 لیتر از آن را مصرف کرده اید، در سرور تمامی این اطلاعات ذخیره می شود. در کارت سوخت شما هم این اطلاعات ذخیره می شود و 20 لیتر از حساب شما کم می شود.

حال در نظر بگیرید در ساعت 5 غروب هم تصمیم گرفته اید سری به یک جایگاه سوخت دیگر بزنید و این بار 30 لیتر بنزین بزنید. این بار هم به صورتی که قبلن اتفاق افتاد اطلاعات شما ثبت می شود با این تفاوت که این بار اطلاعات شما در یک سرور محلی دیگر، ذخیره شده است. تا الان تمامی اتفاقات به صورت آفلاین و بدون نیاز به یک سرور مرکزی اتفاق افتاد. تمامی اطلاعات در کامپیوتر های محلی و همچنین کارت شما ذخیره شده اند.

اگر تا کنون ساعت 6 صبح به جایگاه های بنزین مراجعه کرده باشید حتمن دیده اید که اجازه ی بنزین زدن به شما نمی دهند و می گویند اطلاعاتمان دارد به روز می شود. و نکته ی اساسی قصه ما هم همین جاست! تمامی سرور های محلی جایگاه های سوخت، راس ساعت 6 صبح (حالا جدیدن ساعتش تغییر کرده باشد نمی دانم) به سرور تهران وصل می شوند و شروع به همسان سازی اطلاعات می کنند. تمامی اطلاعات به سرور تهران منتقل می شود و بعد از پردازش، دوباره اطلاعات مورد نیاز به کامپیوتر های محلی باز می گردد. مثلن چه مقدار از سهمیه شما باقی مانده است و یا  اگر سهمیه جدیدی به شما تعلق بگیرد به این صورت از سرور تهران به سرور های محلی منتقل و سپس به کارت شما نقل مکان می کند.

قصه ی کارت سوختی که در دستان اکثر دوستان وجود دارد تقریبن همین بود. جدا از مسائل فنی، آشنایی با نحوه ی کار این پروژه فکر کنم جذاب بوده باشد. دست تمامی دست اندرکاران این پروژه درد نکنه.

پ ن: بعد از پابلیش نسخه ی اول قالب وبلاگ و با توجه به نظرات دوستان، بسیار فوری نسخه ی دوم هم بر روی وبلاگ قرار گرفت. بیشترین انتقاد دوستان از نسخه ی اول، قسمت Header وبلاگ بود که در این نسخه به طور کامل دگرگون شده است. مطابق معمول، بهترین حالت نمایش هم در فایرفاکس 3 است! به زودی قسمت Sidebar وبلاگ هم مقداری تغییر خواهد کرد. زحمت طراحی لوگوی وبلاگ هم بر عهده ی دوست عزیزم علی آقا بود که قبلن هم زحمت طراحی لوگوی این وبلاگم رو کشیده بود. ممنونم علی جان.

بدون شک من به عنوان ادمین این وبلاگ، آگاهی کاملی دارم از اینکه مطلبی که مثلن در مورد موبایل مینویسم، بسیار بسیار بیشتر از مطلبم در مورد شبکه بازدیدکننده جذب می کند اما با این حال نمی دانم چه کرمیست که نمی توانم اینگونه نوشتن رو رها کنم. مسلمن با این کار رشد وبلاگ بسیار کند خواهد بود اما به نظرم تولید محتوا(البته اگر مطالبم واقعن محتوایی تولید کند) ارزشش از رشد یا عدم رشد وبلاگ بسیار بیشتر است.

در این مطلب می خواهیم باز هم در مورد تقسیم بندی ها صحبت کنیم! تقسیم بندی مورد نظر ما، بر اساس شکل توپولوژی منطقی (Logical Topology) است. اما امروز نمی خواهم توضیحاتی پیرامون این تقسیم بندی بدهم. قصد دارم نقشه ی چند نوع شبکه رو رسم  کنم و شما دوستان اگر دوست داشتید و براتون جذاب بود، می تونید بگید کدام شبکه بر دیگری برتری دارد. و در پست بعدی توضیحاتی کامل در مورد این پست خواهم داد. فکر کنم به این صورت یک تنوعی هم در ارائه مطالب ایجاد شود و تمامی دوستان بتوانند بر اساس بینش خودشان شبکه ی بهتر رو تعیین کنند.

نقشه 1 - شکل سمت راست را A و شکل سمت چپ را B در نظر بگیرید.

نقشه 2 - شکل سمت راست را A و شکل سمت چپ را B در نظر بگیرید.

نقشه 3 - شکل سمت راست را A و شکل سمت چپ را B در نظر بگیرید.

این شکل هایی که حاوی علامت فلش هستند، سوییچ هستند! هر کدام از این نقشه ها را می توانید بر اساس فاکتور های مختلفی انتخاب کنید. اما به این نکته توجه کنید 3 فاکتور مهم و اساسی و البته جهانی! در طراحی یک شبکه اول امنیت، دوم هزینه و سوم قابل ارتقا بودن است. در ضمن چند مورد رو فراموش نکنید. اول اینکه در تمام این نقشه ها منظورم شبکه هایی با بیش از 500 کامپیوتر است! و گرنه 50 کامپیوتر را که هر جوری بهم ببندید به بهترین شکل کار خواهد کرد! و دوم اینکه تمام این نقشه ها درست هستند و از هر کدام می شود برای تهیه یک شبکه استفاده کرد. اما هدف ما انتخاب بهترین است تا بهترین سرعت را داشته باشیم.اینجاست که استاندارد ها وارد می شوند و  این نکته ها هستند که شبکه را تخصصی می کنند.

مدت ها بود که تصمیم داشتم دستی به سر و روی این وبلاگ بکشم، اما متاسفانه هیچ وقت فرصت به وجود نیامد. تا اینکه 3 روز پیش به طور ناگهانی تصمیم به ساخت قالب گرفتم و خدا رو شکر دیشب تونستم قالب رو پابلیش کنم. ساخت این قالب ایرانی! باعث شد پستی هم در مورد چگونگی ساخت قالب برای وردپرس بنویسم که امیدوارم به درد خیل عظیم دوستان وردپرسی بخورد.البته قبلش کمی هم در مورد این قالب خواهم گفت.

سعی بر این بود که این قالب (که “مای جیگی” نامگذاری شده) تا جایی که واقعن در توانم هست، حرفه ای و استاندارد طراحی بشه. مطمئنن اشکالات زیادی میشه از این قالب گرفت اما باید اعتراف کنم نهایت زور بنده همین بود! این قالب سرشار از <DIV> است و در واقع اولین باری بود که در این وسعت از این تگ استفاده می کردم. در این پوسته فعلن، امکان استفاده از ابزارک رو فعال نکردم. چون این قالب شخصی هست، به این نتیجه رسیدم سر و کله زدن با کد ها، می تواند اطلاعاتم رو در مورد وردپرس بسیار بیشتر کند و به همین دلیل چنین قابلیتی رو قرار ندادم.

این قالب با 3 مرورگر اینترنت اکسپلرر6، فایرفاکس 2 و 3 و همچنین اپرا کاملن یکپارچه است و تقریبن در هر 3 مروگر به یک شکل نمایش داده می شود. متاسفانه اینترنت اکسپلرر 7 در کامپیوترم نداشتم که ببینم در این مرورگر چگونه نمایش داده می شود. یکی از سخت ترین مراحل کار طراحی این قالب هم، همین استاندارد سازی وبلاگ به منظور نمایش یکسان در همه ی مرورگر ها بود. شاید چیزی در حدود دو، سوم وقت را فقط همین موضوع گرفت! البته این را هم اضافه کنم در آینده قابلیت های جدیدی به قالب مای جیگی(My Jigi) اضافه خواهد شد!

اما چگونه چنین قالبی را طراحی کنیم؟

قبل از هر اقدامی یک اصل وجود دارد. اصلن مهم نیست شما برای وردپرس می خواهید قالب بسازید یا بلاگر. اولین گام مهم، داشتن یک ایده است. شما باید یک ایده در مورد ظاهر قالب در ذهنتان پرورش دهید تا قدم به قدم روی آن کار کنید. این وبلاگ هم به این صورت شکل گرفت.

شکلی که میبینید حاصل کار روی ایده ی اولیه است. تازه این عکس مربوط به زمانی است که کاملن روی ایده کار شده بود.برای همین هم کمی جمع و جور است همه چیز! در مورد ایده هم می توانید به سایت های مختلف سرک بکشید و یک تصویری از قالب مورد نطر در ذهن خودتان بسازید. دقیقن مثل من که از کلی سایت ایده جمع آوری کردم. برای کار روی ایده ی قالب، باید قدم به قدم پیش بروید. هر قسمتی را که ساختید در همه ی مروگر ها چک کنید تا مبادا به مشکلی بر بخورید. اگر بخواهید در یک مرورگر روی ایده کار کنید، زمانی به خودتان میایید که در یک مرورگر دیگر همه چیز بهم ریخته است! و اگر زیاد حرفه ای نباشید پیدا کردن مشکل تقریبن غیر ممکن است.

مرحله ی بعد مرحله ای آسانی نیست. شما باید این قالب جوان را برای وردپرس بهینه سازی کنید. باید با کد های وردپرس، نحوه ی قرار دادن کد ها و خیلی موارد دیگر آشنا باشید. تنها مرجع این کار هم، کدکس های وردپرس است. اگر با کد های وردپرس زیاد آشنا نیستید، ابتدا مانند من به خودتان بگویید در ساید بار سمت راست وبلاگ چه چیز هایی را می خواهم قرار دهم؟ بعد اینکه هدف مشخص شد پیدا کردن کد ها و مطالعه در مورد آنها ساده تر می شود. یک راه بسیار خوب هم دانلود چند قالب از قبل طراحی شده به منظور مشاهده ی کد ها و نحوه ی به کارگیری آنها است. مسلمن در ابتدا چند خطا را در نحوه ی استفاده از کد ها تجربه خواهید کرد اما مهم پایان کار است که لذت بخش خواهد بود! لازم به گفتن هم نیست که بهتر است تمام این تست ها به صورت لوکال و بر روی کامپیوتر شخصی انجام شود. هر چند دوستانی که نت پر سرعت دارند می توانند یک دومین آزمایشی بسازند و کل قالب رو بر روی اینترنت تست کنند.

متاسفانه یا خوشبختانه برای طراحی قالب، باید کاملن با CSS آشنا باشید. این قالب رسمن با استفاده از CSS در حال مدیریت شدن است. حتا دو، سوم وقتی که برای استاندار سازی هم صرف کردم، به طور کامل روی تغییر کد های استایل می چرخید. بنابراین بیراهه نگفتم 90 درصد کار ساخت یک قالب از جمله همین قالب، مربوط به CSS است.

ساخت این قالب 2 تاثیر مهم داشت. اول اینکه با تکنیک های مربوط به استاندارد سازی قالب ها با انواع مرورگر ها، حرفه ای تر آشنا شدم و دوم اینکه بیش از گذشته پی به عظمت و قدرت وردپرس بردم. دنیای شفگت انگیزی دارد این وردپرس! در ضمن خوشحال خواهم شد نظر و ایده های شما رو در مورد این قالب بدونم.

دقیقن یک سال از روزی که به جمع دوستان پرسرعت پیوستم گذشت. البته پر سرعت که چه عرض کنم. یه اینترنت 64 به ما دادن که سرعت دانلودش اگه خیلی خیلی خوب میشد، شاید به 10 میرسید. تازه بماند که همین سرعت 10 رو هم همون 2 ماه اول داشتم و بعد از اون اینترنتم به کل مشکل پیدا کرد و هر 5 دقیقه قطع و وصل میشد. ظاهرن هم، فقط من چنین مشکلی داشتم و تلاش های 10 ماهه برای حل مساله به جایی نرسید تا اینکه چند روز پیش عطای نت پر سرعت رو به لقاش بخشیدم و به کل بیخیالش شدم! این بود که به دنبال راه حلی برای جایگزینی اینترنت گشتم تا بالاخره پیدا کردم.

همان طور که ممکن بعضی از دوستان بدونن، تعدادی از سیم کارت های ایرانسل در هنگام گشت و گذار در نت پولی را از حساب شما کسر نمی کنند. اگر از نرم افزار اپرا استفاده کنید که می توانید مطمئن باشید پولی از حساب شما کم نمی شود. نمی دانم این یک مشکل در سیم کارت های ایرانسل است یا اینکه یک قابلیت و شاید یک هدیه! البته در هنگام دانلود کردن در هر صورت برای شما پول خواهد افتاد.

سیم کارت منم از آن دسته سیم کارت هاییست که هنگام کار پولی را کسر نمی کند. چند روز پیش تصمیم گرفتم موبایل رو به کامپیوتر وصل کنم تا شاید بشود از اینترنت ایرانسل رایگان استفاده کرد. طریقه ی اتصال کامپیوتر به اینترنت از طریق موبایل، در K850 که به هیچ عنوان سخت نبود. کافیست برنامه ی PC Suite را اجرا کنید و سپس موبایل را به کامپیوتر وصل کنید. سپس از سمت چپ منوی Internet Connection را انتخاب کنید و سپس Connect . به همین راحتی می توانید به اینرتنت وصل شوید. اگر در گوشی شما به این صورت نتوانستید به نت متصل شوید، می توانید از این راهنما استفاده کنید.

نکته ی جالبی که مشاهده کردم این بود که تمام گشت و گذار ها در اینترنت رایگان صورت گرفت و هیچ گونه پولی از حسابم کسر نشد. در ضمن شما به راحتی می توانید دانلود هم کنید. همان طور که در شکل میبینید من چیزی در حدود 40 مگابایت در یک بار کانکت شدنم، Sent & Received داشتم که هیچ مبلغی را هم نپرداختم. این اینترنت به راحتی نیاز های شما را برای چت و یا فید خوانی و وبگردی در حال متعادل، بر طرف می کند. اما اگر قصد دانلود فایلی را داشته باشید اول اینکه در طول روز نمی توانید از سرعت زیادی برخوردار شوید و در ضمن باید در منطقه ای باشید که آنتن شما کامل باشد. در شب اگر در منظقه ی خوبی از نظر آنتن دهی قرار داشته باشید، می توانید تا سرعت 10 نیز دانلود کنید. چیزی که خود من هم انجامش دادم. یعنی سرعتی بهتر از اینترنت ADSL با سرعت 64 !

با این کار نه هزینه ی سیم کارت می پردازید، نه هزینه ی تلفن و نه خط تلفنتان اشغال می شود. در ضمن همیشه هم آنلاین می مانید. اگر هم سیم کارت اصلی شما مربوط به سیم کارت همراه اول است، می توانید مانند من به راحتی خط اصلیتان را به خط ایرانسل دایورت کنید و بدین طریق در تمام طول شبانه روز موبایلتان را با سیم کارت ایرانسل به کامپیوتر وصل کنید.

باز هم می گویم نمی دانم این یک مشکل در سیم کارت های ایرانسل است یا یک قابلیت. فقط امیدوارم اگر این یک مشکل باشد، عزیزان ایرانسلی به دنبال برطرف کردن آن نروند! می توانند از آن طرف به جای هواپیمای دو نفره جایزه ی کمتری را تعیین کنند تا اگر هم از این قسمتی ضرری می کنند(که نمی کنند!) جبران شود. پیشنهاد منصفانه ای به نظر میرسد!

پ ن: به امید برگشت دوباره ی آی تی لاین هستیم و مطمئنیم که دوباره بر می گردد.