اگر شبکه ی شما دارای تعداد زیادی کلاینت است و قصد دارید یک پوشه به کلاینت ها اختصاص داده تا اطلاعات خود را در آن ذخیره کنند، چه می کنید؟ شاید این موضوع را در سایت دانشگاه خود هم دیده باشید که که تمامی کاربران فایل های خود را در یک پوشه ی خاص قرار می دهند. راه حل بسیار ساده است. استفاده از Home Folder.

در ابتدای امر بر روی کامپیوتر مورد نظر(که می تواند کامپیوتر سرور باشد) یک پوشه را به اشتراک بگذارید. این پوشه، پوشه ای خواهد بود که تمامی کاربران اطلاعات خود را در آن خواهند ریخت.

سپس باید سری به کامپیوتر های کلاینت بزنید. بر روی My computer کامپیوتر کلاینت راست کلیک کرده و Manage را انتخاب کنید. Local user and group را انتخاب کرده و وارد قسمت User شوید تا به کاربران کامپیوتر دسترسی پیدا کنید. بر روی کاربر مورد نظر راست کلیک کرده و Properties بگیرید. وارد تب Profile شوید. در قسمت Home Folder، گرینه ی دوم یعنی Connect را انتخاب کنید. نامی که مایلید به درایوتان اختصاص داده شود را انتخاب، و سپس آدرس کامپیوتر سرور را که فولدر اصلی را بر روی آن Share کردید، وارد کنید.( به این نوع آدرس دهی، آدرس دهی UNC می گویند) به این صورت خود کامپیوتر فولدر مورد نظر را Map می کند و در My computer کلاینت مشاهده خواهد شد. در این شکل به صورت واضح فرایند را مشاهده می کنید. (در داس نیز می توانید با دستور Net use کاری مشابه را انجام دهید)

قسمت User Profile هم کاربرد های خاص و البته مفیدی دارد که شاید در آینده بیشتر از آن گفتیم.

بدیهیست که اگر بخواهید تک تک پشت هر کلاینت بنشینید و این فرایند را تکرار کنید، کاری ملال آور خواهد شد. شما می توانید با استفاده از پنجره ی کنسول، هر قسمت از کامپیوتر های کلاینت را که خواستید، در کامپیوتر خودتان هم داشته باشید. به عنوان مثال می توانید همین مسیر بالا را بدون نشستن پشت کامپیوتر کلاینت، و از پشت کامپیوتر خودتان انجام دهید.

برای این کار از پنجره ی Run، دستور mmc را تایپ کنید تا پنجره ی کنسول باز شود. از منوی File، گزینه ی Add/Remove snap-in را انتخاب کنید. با زدن دکمه ی Add، مشاهده خواهید کرد که می توانید به تمامی قسمت های کامپیوتر کلاینت متصل شوید. در این پست خاص، گزینه ی Local user and group را انتخاب کرده و در صفحه ی باز شده با انتخاب گزینه ی Another computer، آدرس کامپیوتر کلاینت با وارد کنید. خواهید دید که تمام کار های بالا را می توانید به صورت مستقیم از طریق کامپیوتر خودتان انجام دهید.

این شکل مراحل انجام کار را نشان خواهد داد. مسلمن با کمی کنجکاوی در این قسمت، به موارد های جالبی بر خواهید خورد!

از مزایای این کار، امنیت بالاتر، بک آپ گیری راحت تر و دسترسی ساده تر به فایل های مهم کلاینت ها می باشد.

از آنجایی که بنده اطلاعاتم را از ویندوز XP به ویستا upgrade نکرده ام، از دوستانی که به صورت حرفه ای با ویستا کار می کنند، دعوت می کنم در صورت تمایل مطالبشونو از این سکو منتشر کنند.

اگه انقدر عقب افتاده نبودیم، این همه هم مشکلات وجود نداشت. میگی چه مشکلاتی؟

یکیش این که وقتی ادارات ایران سی دی ویندوز رو رایگان به دست میارن و هزینه ای نمی کنن، معلومه میرن یک میلیارد تومن پول برنامه نویس میدن. در هر صورت باید پول خرج کنن دیگه. یه خورده اگه آگاهی داشتند، میفهمیدن که ویندوز یک پک کامل و بی نقصه. یک مقدار اطلاعات داشتند، میفهمیدن که اون آقا یا خانم برنامه نویس، از همون خصوصیت های شبکه ای ویندوز استفاده می کنه و هیچ چیز جدیدی تولید نمی کنه. فقط محیط کار را ساده می کنه. و البته خدا تومن پول میزنه به جیب.

منو بگو حرص و جوش چی رو دارم می خورم. وقتی هنوز بلد نیستیم از شبکه های دامین استفاده کنیم، دیگه این حرفای من بی معنی هستن. بدجوری خوشیم واسه خودمون.

ضمنن شنیدم شبکه ی شتاب به صورت Workgroup و البته به صورت برنامه نویسی شده، داره اداره میشه. درسته؟ کسی اطلاعات بیشتری داره؟

Networks are like kids; they start small and grow big then don’t listen to what you have to say, then wreck your brand new Dodge Hemi truck on the first day school, step on your MegaBass Destroyer fishin rod…!

بیشتر بخوانید در Network Sheriff

یادم نمی رود؛ از دوران نوجوانی، یکی از آرزو های نه چندان بزرگم، شبکه کردن کامپیوتر های کل کوچه بود! این چند روز بعد از سال ها، دارم به آرزوم میرسم و در حال کابل کشی از این سر و آن سر کوچه به اتاق خودم هستم!(کمبود امکانات مالی برای راه اندازی شبکه ی بیسیم) همیشه در کار شبکه، سخت ترین مرحله متقاعد کردن افراد برای درک مزایای شبکست. راه من برای راضی کردن دختر پسر های کوچه، داشتن اینترنت پر سرعت و دائمی بود! که البته جواب داد.

این اقدام بهانه ای شد برای نوشتن مطلبی در مورد به اشتراک گذاری اینترنت در شبکه. هر چند این کار، هیچ تخصصی نمی خواهد اما احیانن اگر سری به انجمن ها بزنید، خواهید دید دوستان زیادی چنین مشکلی دارند. در این مطلب به اشتراک گذاری اینترنت پر سرعت(ADSL) را بررسی خواهیم کرد.

اگر کامپیوتر شما قرار است به یک شبکه ی Workgroup اینترنت بدهد، نیازمند 2 پورت شبکه هستید. یکی برای اتصال روتر اینترنت به کامپیوتر و دیگری برای اتصال کابل شبکه. یا اینکه می توانید مثل من روتر اینترنت را با کابل USB به کامپیوتر وصل کنید، و از تک پورت شبکه، برای اتصال Lan استفاده کنید. تنها کار لازم برای به اشتراک گذاشتن اینترنت، ست کردن IP است.

ابتدا از کانکشن Lan شبکه، Properties بگیرید و به قسمت Internet Protocol-TCP/IP بروید. از این گزینه هم Properties بگیرید و وارد تنظیمات IP شبکه شوید. اگر بر روی کامپیوتری که قرار است اینترنت شبکه را تامین کند، در حال ست کردن IP هستید، به صورت زیر آی پی ها وارد کنید: ( این شکل)

IP Address: 192.168.0.2
Sub net Mask: 255.255.255.0
Preferred DNS server: 192.9.9.3
Alternate DNS server: 4.2.2.4

حالا Ok کنید و تمام! حالا سری به کامپیوتر های کلاینت بزنید و به طریق زیر IP ها را ست کنید: (این شکل)

IP Address: 192.168.0.3 … 192.168.0.X
Sub net Mask: 255.255.255.0
Default gateway: 192.168.0.2
Preferred DNS server: 192.9.4.3
Alternate DNS server: 4.2.2.4

تنها کاری که باقی می ماند، به اشتراک گذاشتن کانکشن اینترنت است. بر روی آن راست کلیلک کنید و Properties بگیرید. از تب Advanced تیک گزینه ی Allow others network users to connect through this computer’s internet connection را بزنید. (این شکل)

به همین راحتی اینترنت در شبکه به اشتراک گذاشته خواهد شد.