یکی از دوستان چند روز پیش سوالی مطرح کرده بود، مبنی بر اینکه چگونه می شود فولدری را به اشتراک گذاشت تا کاربری که پوشه را به اشتراک گذاشته است بتواند از تمامی کامپیوتر های شبکه به آن فایل دسترسی داشته باشد، اما سایر کاربران نتوانند؟

جواب دادن به این سوال بسته به اینکه شما در مورد چه مقوله ای بحث می کنید، می تواند متفاوت باشد. مثلن مبحث مورد بحث شما در مورد شبکه های Domain است و یا WorkGroup. این پست هم جوابی متناسب با مطالب اخیر وبلاگ به این سوال می دهد.

جواب به سادگی یک Map کردن است. همان طور که می دانید، در شبکه های WorkGroup اکانت هر کامپیوتر، در LSD سایر کامپیوتر ها وجود دارد. اگر غیر این باشد که کامپیوتر ها اصلن قادر به ارتباط با یکدیگر نیستند(که البته باز هم با یک سری اقدامات هستند!!) بنابراین اگر شما فایلی را به اشتراک بگذارید، کامپیوتر های دیگر چون به اکانت شما دسترسی دارند، می توانند فایل را مشاهده کنند. اعمال Permissions هم کارایی نخواهد داشت. چون شما در هر صورت از سایر کامپیوتر ها، یا یک یوزر و پسورد مشخص به سیستم خودتان وصل می شوید. اگر دسترسی را برای این کاربر غیر فعال کنید، خودتان هم نمی توانید آن را باز کنید. بنابراین چه باید کرد؟

برای اینکه فایلی را فقط خودتان بتوانید از سایر کامپیوتر ها بخوانید، لازم است یک کاربر جدید برای کامپیوترتان تعریف کنید و آن را جز گروه Administrators و یا Power Users کنید تا بتوانید فایل های مورد نظر را Share کنید. نحوه ی ساخت یک کاربر و نحوه ی تغییر گروه آن را می توانید در این پست فرا بگیرید. سپس تنها کاری که با این اکانت دارید، این است که فایل های مورد نظر خودتان را بر روی پوشه ای در Desktop و یا My Documents قرار دهید و آنها را Share کنید.

در این صورت هیچ کامپیوتری قادر به خواندن فایل های شما نخواهد بود. چون نام اکانت و رمز عبور آن را نمی دانند. اما خودتان چگونه می توانید از کامپیوتری دیگر، به این فایل ها دسترسی پیدا کنید؟ بر روی My Computer راست کلیک کرده و بر روی Map Network Drive کلیک کنید تا پنجره ی آن باز شود.( این نکته را همین جا ذکر کنم که تمام این کار ها را از طریق پنجره ی دستورات داس هم می توان انجام داد.) از قسمت Drive ، حرفی را که مایلید به پوشه تان اختصاص دهید انتخاب کنید. در قسمت Folder، آدرس کامپیوتر خودتان همراه با نام فایل مورد نظرتان که به اشتراک گذاشته شده است را بدهید. مثلن:

سپس تیک گزینه ی Reconnect at logon را بردارید. و در آخرین مرحله که مهمترین مرحله هم هست بر روی عبارت Connect using a different user name کلیک کنید. در پنجره ی باز شده، نام اکانت جدیدی را که ساخته اید به همراه رمز آن وارد کنید. و تمام! حالا به My computer بروید. خواهید دید یک درایو جدید ایجاد شده است که حاوی فایل های مورد نظر شماست. به همین راحتی. فقط به خاطر داشته باشید بعد از اتمام کارتان، بر روی درایوی که در My computer ساخته شد، راست کلیک کرده  و Disconnect را بزنید تا درایو ساخته شده، از بین برود. به این صورت فرد دیگری هم قادر نخواهد بود به پوشه ی شما دسترسی پیدا کند.

در چند روز اخیر در پست ها و صفحات مختلف این وبلاگ، دوستان سوالات متعددی را مطرح کردند. بدون شک سعی بنده این است که به تمامی سوالات پاسخ دهم. اما دوستانی که پاسخی از من دریافت نکرده اند به این علت است که با کمی صبر، می توانند در پست های آینده پاسخ خود را بیابند. پاسخ به بعضی سوالات در صورتی که سوال کننده اطلاعات زیادی نداشته باشد، واقعن به وسیله ی یک ایمیل امکان پذیر نیست. دوستانی که سوالاتی پیرامون به اشتراک گذاری پوشه ها و نحوه ی محافظت از آنها مطرح کرده بودند، از این پست به بعد را کمی جدی تر دنبال کنند. پیشاپیش از صبر تمامی دوستان تشکر می کنم.

گروه  ها:

هر کاربری که در ویندوز شما وجود دارد، جز یک گروه است. شاید آشناترین گروه ویندوز برای افراد، گروه Guest باشد که که از کنترل پنل می توان آن را فعال کرد. در واقع کاربران عضو  گروه Guest دارای کمترین امکانات در سیستم هستند. در مقابل این گروه، گروه Administrators قرار دارد که اعضای آن، جز قوی ترین اعضای سیستم هستند. در واقع کاربر Administrator قوی ترین کاربر هر کامپیوتر با سیستم عامل ویندوز است.

برای ساختن یک کاربر همان طور که در مطالب قبلی هم ذکر شد، لازم است بر روی My computer راست کلیک کرده و Manage را انتخاب کنید. Local user and group را انتخاب کرده و وارد قسمت User شوید تا به کاربران کامپیوتر دسترسی پیدا کنید. با راست کلیلک کردن در این محیط و انتخاب گزینه ی New User می توانید یک کاربر جدید بسازید. در واقع روش اصلی ساخت کاربر اینگونه است و آن قسمتی که در کنترل پنل برای این کار وجود دارد، ارزشی ندارد.
کاربرانی که به این صورت ساخته می شوند، به صورت پیش فرض جز گروه Users ها قرار میگیرند. حال اگر بخواهید کاربری را که اینگونه ساخته اید، جز گروه Administrators کنید و در واقع به آن اختیار کامل بدهید چه می کنید؟ بر روی کاربر راست کلیک کرده و Properties بگیرید. در صفحه ی باز شده تب Member Of را انتخاب کنید. کاربر جز هر گروهی که باشد در این پنجره مشاهده خواهید کرد. برای اینکه این کاربر را جز گروه Administrators کنید بر روی Add کلیک کنید. در این قسمت می توانید خودتان Administrators را وارد کنید. اگر فکر می کنید ممکن است دچار اشتباه تایپی شوید، بر روی گزینه ی Advance کلیک کنید و در صفحه ی باز شده، Find Now را بزنید. به این صورت گروه های موجود لیست می شوند و شما به راحتی می توانید Administrators را انتخاب کنید. در این شکل جزییات را مشاهده کنید.

اگر مسیر بالا را طی کرده باشید، خواهید دید که گروه های دیگری هم به صورت پیش فرض وجود دارند. علت وجود این گروه ها چیست؟ تصور کنید می خواهید کاربری را برای سیستم تعریف کنید که تنها بتواند از اطلاعات نسخه ی پشتیبان بگیرید. آیا شما می دانید برای انجام این کار، باید چه اختیار هایی را به این کاربر بدهید و یا از او سلب کنید؟ ویندوز برای راحتی شما از قبل گروه هایی را با وظایف و اختیار های مشخص تعریف کرده است تا شما درگیر این مسائل نشوید.

برای آشنایی بیشتر با گروه ها به شکل زیر توجه کنید:

اعضای گروه Local Group همان کاربرانی هستند که شما می سازید. در واقع اختیارش در دست شماست. گروه های Built In Group خود شامل دو دسته ی مختلف هستند:

1. Built In Local
2. Built In System

گروه Administrators جز دسته ی Built In Local می باشد. در واقع شما می توانید هر کاربری که خواستید، جز گروه های مختلف این دسته بکنید. مهمترین گروه های این دسته عبارتند از:

1. Administrators: قوی ترین کاربر سیستم عامل مایکروسافت است که اختیار تام در سیستم دارد.
2. Power Users: اعضای این گروه در واقع معاونین سیستم هستند. اصلی ترین کار این سیستم Sharing است.(نکته ی مهم در سوالات مایکروسافت!)
3. Backup Operators
4. Users
5. Replicator: همسان سازی DC ها در شبکه های دامین.
6. Guest: ضعیف ترین کاربر سیستم عامل ویندوز

گروه های عضو دسته ی Built In System به نوعی خاص هستند. شما نمی توانید هیچ کاربری را جز گروه های موجود در این دسته کنید. هر کاربر در هر لحظه بنابر کار و وظیفه ای که در حال انجام دادن آن است، جز یکی از گروه های این دسته قرار می گیرد. در دادن دسترسی ها(Permissions) به یک فایل به اشتراک گذاشته، این گروه ها ارزش فوق العاده زیادی پیدا می کنند. از اعضای این دسته می توان به موارد زیر اشاره کرد:

1. Everyone: همه می توانند یک فایل را بخوانند.
2. Authenticated: افرادی که با اکانت معتبر وارد سیستم شوند، جز این دسته قرار می گیرند.
3. Anonymous Logon: افرادی که بدون اکانت معتبر وارد سیستم شوند، جز این گروه هستند. همین که شما سایتی مثل یاهو دات کام را باز می کنید در واقع بدون داشتن هیچ نوع اکانت معتبری وارد یک کامپیوتر شده اید و فایلی را باز کرده اید. در این حال، شما جز این گروه قرار میگیرید. نکته ی بسیار بسیار مهمی که وجود دارد این است که در XP SP2 به بعد، این گروه زیر مجموعه ای از گروه Everyone نمی باشد. قابل توجه برنامه نویسان شبکه!
4. Creator Owner: هر کاربری که مالک یک فایل باشد، در این دسته قرار می گیرد.
5. Network: کاربرانی که از طریق شبکه وارد سیستم می شوند.
6. Dial up: افرادی که با شماره گیری وارد سیستم شما می شوند جز این دسته هستند.
7. و چند گروه دیگر…

این پست را تا جایی که امکان داشت سعی کردم کامل به نگارش در بیاورم. مبحث گروه ها بسیار حائز اهمیت است. اهمیت این مطلب زمانی برای شما آشکار خواهد شد که بگویم اگر جز یک شبکه باشید، چه فایلی را به اشتراک گذاشته باشید و چه نه، فرقی نمی کند. چون مدیرشبکه به راحتی آب خوردن می تواند به تمام فایل های کامپیوتر شما دسترسی داشته باشد. دقیقن به راحتی آب خوردن! برای جلوگیری از این کار، شما باید با گروه ها آشنایی کامل داشته باشید و به هر گروه دسترسی مناسبی بدهید.

در آینده و در ادامه ی این مباحث، به امید خدا در مورد دسترسی ها با یکدیگر صحبت خواهیم کرد. ضمن اینکه دوستان خواهشن مقوله ی کپی رایت را رعایت کنید.

اگر شبکه ی شما دارای تعداد زیادی کلاینت است و قصد دارید یک پوشه به کلاینت ها اختصاص داده تا اطلاعات خود را در آن ذخیره کنند، چه می کنید؟ شاید این موضوع را در سایت دانشگاه خود هم دیده باشید که که تمامی کاربران فایل های خود را در یک پوشه ی خاص قرار می دهند. راه حل بسیار ساده است. استفاده از Home Folder.

در ابتدای امر بر روی کامپیوتر مورد نظر(که می تواند کامپیوتر سرور باشد) یک پوشه را به اشتراک بگذارید. این پوشه، پوشه ای خواهد بود که تمامی کاربران اطلاعات خود را در آن خواهند ریخت.

سپس باید سری به کامپیوتر های کلاینت بزنید. بر روی My computer کامپیوتر کلاینت راست کلیک کرده و Manage را انتخاب کنید. Local user and group را انتخاب کرده و وارد قسمت User شوید تا به کاربران کامپیوتر دسترسی پیدا کنید. بر روی کاربر مورد نظر راست کلیک کرده و Properties بگیرید. وارد تب Profile شوید. در قسمت Home Folder، گرینه ی دوم یعنی Connect را انتخاب کنید. نامی که مایلید به درایوتان اختصاص داده شود را انتخاب، و سپس آدرس کامپیوتر سرور را که فولدر اصلی را بر روی آن Share کردید، وارد کنید.( به این نوع آدرس دهی، آدرس دهی UNC می گویند) به این صورت خود کامپیوتر فولدر مورد نظر را Map می کند و در My computer کلاینت مشاهده خواهد شد. در این شکل به صورت واضح فرایند را مشاهده می کنید. (در داس نیز می توانید با دستور Net use کاری مشابه را انجام دهید)

قسمت User Profile هم کاربرد های خاص و البته مفیدی دارد که شاید در آینده بیشتر از آن گفتیم.

بدیهیست که اگر بخواهید تک تک پشت هر کلاینت بنشینید و این فرایند را تکرار کنید، کاری ملال آور خواهد شد. شما می توانید با استفاده از پنجره ی کنسول، هر قسمت از کامپیوتر های کلاینت را که خواستید، در کامپیوتر خودتان هم داشته باشید. به عنوان مثال می توانید همین مسیر بالا را بدون نشستن پشت کامپیوتر کلاینت، و از پشت کامپیوتر خودتان انجام دهید.

برای این کار از پنجره ی Run، دستور mmc را تایپ کنید تا پنجره ی کنسول باز شود. از منوی File، گزینه ی Add/Remove snap-in را انتخاب کنید. با زدن دکمه ی Add، مشاهده خواهید کرد که می توانید به تمامی قسمت های کامپیوتر کلاینت متصل شوید. در این پست خاص، گزینه ی Local user and group را انتخاب کرده و در صفحه ی باز شده با انتخاب گزینه ی Another computer، آدرس کامپیوتر کلاینت با وارد کنید. خواهید دید که تمام کار های بالا را می توانید به صورت مستقیم از طریق کامپیوتر خودتان انجام دهید.

این شکل مراحل انجام کار را نشان خواهد داد. مسلمن با کمی کنجکاوی در این قسمت، به موارد های جالبی بر خواهید خورد!

از مزایای این کار، امنیت بالاتر، بک آپ گیری راحت تر و دسترسی ساده تر به فایل های مهم کلاینت ها می باشد.

از آنجایی که بنده اطلاعاتم را از ویندوز XP به ویستا upgrade نکرده ام، از دوستانی که به صورت حرفه ای با ویستا کار می کنند، دعوت می کنم در صورت تمایل مطالبشونو از این سکو منتشر کنند.

اگه انقدر عقب افتاده نبودیم، این همه هم مشکلات وجود نداشت. میگی چه مشکلاتی؟

یکیش این که وقتی ادارات ایران سی دی ویندوز رو رایگان به دست میارن و هزینه ای نمی کنن، معلومه میرن یک میلیارد تومن پول برنامه نویس میدن. در هر صورت باید پول خرج کنن دیگه. یه خورده اگه آگاهی داشتند، میفهمیدن که ویندوز یک پک کامل و بی نقصه. یک مقدار اطلاعات داشتند، میفهمیدن که اون آقا یا خانم برنامه نویس، از همون خصوصیت های شبکه ای ویندوز استفاده می کنه و هیچ چیز جدیدی تولید نمی کنه. فقط محیط کار را ساده می کنه. و البته خدا تومن پول میزنه به جیب.

منو بگو حرص و جوش چی رو دارم می خورم. وقتی هنوز بلد نیستیم از شبکه های دامین استفاده کنیم، دیگه این حرفای من بی معنی هستن. بدجوری خوشیم واسه خودمون.

ضمنن شنیدم شبکه ی شتاب به صورت Workgroup و البته به صورت برنامه نویسی شده، داره اداره میشه. درسته؟ کسی اطلاعات بیشتری داره؟

Networks are like kids; they start small and grow big then don’t listen to what you have to say, then wreck your brand new Dodge Hemi truck on the first day school, step on your MegaBass Destroyer fishin rod…!

بیشتر بخوانید در Network Sheriff