قصد داشتم مطلبم در ارتباط با “نقد سایت جهاد سازندگی مازندران” را منتشر کنم اما دیدن لینک های جدید یک وبلاگ بالاخره بنده را مجاب کرد که در مورد وبلاگ “زهرا اچ بی” مطلبی بنویسم.

اصولا بنده هم مثل همه، خیلی از وبلاگ ها، خیلی از آدم ها، خیلی از جهت گیری ها و … را قبول ندارم. اما این موضوع نه تنها دلیل نمی شود که از مواضع و مطالب اونها آگاهی پیدا نکنم، که حتی باعث نمیشه بخوام اونا را تخریب کنم.

“زهرا اچ بی” نمونه ی این دست از افراد است. که من با اینکه شاید بیش از 70 درصد از عقایدشو نمیپسندم، اما با این حال مطالب وبلاگ و مطالبی که با لینک به اشتراک میگذارد را پیگیری می کنم. و مطلب و لینک آخر او هم بهانه ای برای این مطلب شد.

“زهرا اچ بی” که با لینک به یک وبلاگ دیگر و مطلب خودش سعی در القای مطلبی خاص دارد و می خواهد دامن خود را از هرگونه کوته بینی پاک کند و بگوید که “حریف” سرش در زیر برف است، لینک هایی به اشتراک میگذارد که اگر نگویم 100 درصد، که 90 درصد از آنها مستقیما موافق با اعتقادات خودش است.(کافی است به آدرس مطالب به اشتراک گذاشته دقت کنید)

اگر سری به لینک دونی وبلاگ او بزنید این گفته ثابت خواهد شد و نیازی به توضیحات بیشتر نیست. حال سوال من این است که اگر این کار بد است و در تقبیح آن مطلب مینویسی(که به نظر من اصلا کار بدی نیست) پس چرا خودت چنین کاری را می کنی. این خود یک ایراد بزرگ است.

اما مورد من این نیست. بیشتر از این وقتی رنجیده خاطر می شوم که لینک هایی را به اشتراک میگذارد که بی شرمانه درصدد تخریب فرد یا افرادی هستند. مثلا همین آرش کمانگیر که نمی دانم چرا “زهرا اچ بی” علاقه ی خاصی به لینک کردن مطالبی که علیه اونوشته می شود دارد. من نه آرش آبادپور را درست و حسابی میشناسم و نه با 100 درصد مطالبی که مینویسد موافق هستم. اما معتقدم انقدر جنبه باید داشته باشیم که اجازه دهیم هر کسی هر جوری دوست دارد بنویسد. نقد کنیم اما توهین نکنیم. کاری که متاسفانه علیه او می شود. اگر مطالب آرش متعصبانه است(اگر باشد) لااقل هیچ گاه توهین آمیز نبوده است. بنابراین بدیهی است که انتظار داشته باشد کسی به او توهین نکند.

آرش آبادپور هر که باشد و هر چه بنویسد، لااقل انقدر جرات دارد که با اسم واقعی بنویسد. جرات دارد که صفحه ی “درباره” در وبلاگش قرار دهد. یکی از مهمترین اصول وبلاگ نویسی که بازدید کننده ها حق دارند وبلاگ نویس را بشناسند.

صرفا به این دلیل این مطلب را نوشتم که صمیمانه از زهرا اچ بی به عنوان یک هم صنف! بخواهم کمی منصفانه تر به افراد نگاه کند. به نظرم اگر او در مورد موضوعات فناوری و اجتماعی و خصوصی بنویسد بسیار بهتر خواهد بود تا مسایل سیاسی را هم چاشنی کارش کند. به شخص مطالب اجتماعی “زهرا اچ بی” را به این دلیل که نماینده ی یک نوع نگرش خاص به جامعه است را میپسندم و امیدوارم بیشتر در این زمینه ادامه ی فعالیت بدهد. به نظرم بهتر است شان وبلاگ هایمان را با نوشتن و لینک دادن به مطالب توهین آمیز و سیاسی سخیف پایین نیاوریم.

فکر می کنم بدیهی باشد که کسی که سال ها از یک محصول استفاده کند، بتواند آن محصول یا سرویس را مورد نقد قرار دهد. بماند که نقد باید سازنده و به دور از تخریب باشد، اما مساله ی مهمتر این است که نقد شنیده و یا خوانده شود و در صورتی که واقعا مفید بود، در مورد آن اقدام شود.

شخص بنده 7 سال است که در پرشین بلاگ وبلاگی دارم و تقریبا هر چند روز یک بار نیز آن را به روز می کنم. در این سال ها، پرشین بلاگ حادثه های مختلفی را از سر گذراند، اما بنده فارغ از این مسائل ،همچنان در آن مینویسم. همیشه هم سعی کردم موارد ضعف سیستم را به مسئولان وقت سایت اطلاع دهم. از آقای رضا هاشمی در اون اوایل بگیر (اگر اشتباه نکنم) یا آقای بوترابی و این اواخر هم خانم پولاد زاد.

در همین راستا، بنده یک سالی می شود که ضعفی جدی به سیستم نظر دهی پرشین بلاگ وارد میبینم و بار ها هم آن را اعلام کردم. حتی تقریبا یک سال پیش ایمیلی با محتوای زیر به خانم اقلیما که تازه مدیر شده بودند ارسال کردم:

“سلام خانم پولاد زاده،
با عرض خسته نباشید و تشکر بابت تمام زحمت هایی که برای وب سایت پرشین بلاگ می کشید.

به عنوان یکی از کاربران شما، می خواستم خواهشی از شما کنم.
سرویس نظر دهی پرشین بلاگ کمی ضعیف عمل می کند. در واقع هیچ سرویسی برای کنترل نظرات اسپم وجود ندارد و این خیلی بد است. وبلاگ بنده سالی یک عدد نظر درست و حسابی ندارد، اما سالی چند صد تا نظرات اسپم دارد.
امیدوارم ترتیبی اتخاذ کنید تا این مشکل حل شود.
با تشکر فراوان”

متاسف شدم واقعا که یک سال به هر طریق ممکن قصد ارتباط با این سیستم را دارم، اما حتی به ایمیل بنده پاسخ هم داده نمی شود. سعی هم کردم قبل از اینکه بخواهم در این وبلاگ مطلبی پیرامون این موضوع بنویسم، به اندازه ی کافی هم تذکر دهم و هم صبر کنم شاید اقدامی صورت بگیرد.

این رفتار ها به این معنی است که افرادی که حتی در سرویس پرشین بلاگ مطلب هم نمی نویسند اما مثلا در جشن های آن شرکت می کنند، بر اشخاصی مثل من با هر تعداد سال وبلاگ نویسی در پرشین بلاگ، که وقت و شرایط حضور در مراسمات پرشین بلاگ یا قرار هایی که برگزار می شود را ندارند، ارجحیت دارند و این واقعا نا امید کننده است.

زیاد مساله را نمی خواهم وارد بعد احساسات کنم. بنابراین بار دیگر و این بار از این تریبون انتقاد خودم نسبت به سیستم نظر دهی را مطرح می کنم.

ابتدا بهتر است اعلام کنم که وبلاگ پرشین بلاگ بنده روزی 10 بازدید کننده هم ندارد (و نمی خواهم که داشته باشد) و تعداد نظرات هم طبیعتا نباید در هر پست بیشتر از یکی دو تا شود. اما اگر 100 نظر آخر را در نظر بگیریم، بدون شک 95 درصد از آنها اسپم است.

برای رفع این مشکل راه های زیادی وجود دارد که حتما تیم رشین بلاگ از آنها آگاهی دارند. اما پیشنهاد بنده این است که:

1- پرشین بلاگ حتما باید از یک سیستم کپچا برای ارسال نظرات استفاده کنند. توضیح دادن در مورد مزایای این روش فکر کنم کمی مسخره باشد.
2- راه دیگری که وجود دارد این است که پرشین بلاگ یک سیستم داخلی تشخیص اسپم طراحی کند و یک دکمه ی “اسپم” هم در قسمت نظرات وبلاگ ها قرار دهد. به این صورت می توانند ایمیل و یا آی پی کسانی که مدیران وبلاگ ها ، آنها را به عنوان اسپم شناسایی کردند، مسدود کنند. (مثلا بعد از 5 بار اسپم اعلام شدن یک ایمیل یا آی پی، آن کاربر را مسدود کنند)

طبیعتا روش های دیگری هم ممکن است وجود داشته باشد. اما مهمترین موضوع این است که بالاخره باید یکی از روش های موجود هر چه زودتر بر سایت اعمال شود تا کاربران ان از شر نظرات اسپم خلاص شوند.

امیدوارم مدیران پرشین بلاگ، محتوای این نقد را درک کرده باشند و در صورتی که حس کردند این تذکر به جا هست، در مورد آن اقدام کنند.

خوشبختانه مطالب خوبی من باب وبلاگ نویسی حرفه ای در حال مطرح شدن است که بنده به نوبه ی خودم لازم میبینم از این کار حمایت کنم و مسلما خودم را موظف به پرداختن به این موضوع می دانم. در پی کامل شدن موضوع که به صورت کامل می توانید از بلاگ نوشت آن را مطالعه کنید، لازم میبینم چند مورد را تذکر دهم که بر خلاف عقیده ی دوستان، موافق آنها نیستم.

1- ترجمه ی واژگان انگلیسی:
در این مورد قبلا هم در وبلاگ نوشته ام اما همچنان علت استفاده ی دوستان از ترجمه های بسیار ضعیف را نمیفهمم. آیا هر کلمه ی انگلیسی را ما باید برای خودمان ترجمه کنیم؟ این وسط چندین نکته وجود دارد:

الف: اول اینکه آیا وظیفه ی ترجمه ی این کلمات بر عهده ی ماست یا بر عهده ی فرهنگستان زبان فارسی؟ یا هر نهاد دیگر؟ آیا مایی که این کلمات را ترجمه می کنیم، اطلاعات تخصصی از ادبیات فارسی و انگلیسی داریم؟
ب: فرض را بر این می گذاریم که از سر دلسوزی برای زبان فارسی این کار را می کنیم. اما چه دلسوزی؟ دلسوزی برای زبانی که قرن هاست به روز نمی شود و همچنان مثل تاریخمان، فقط به گذشته ی غنی آن می نازیم و هیچ نیازی برای ترمیم آن نمیبینیم؟ (که این هم وظبفه ی ما نیست)
ج: انصافا شما مفهوم کلمه ی “سایت” را زودتر درک می کنید یا “تار نما”؟ به فرض اینکه بگوییم بعد از مدتی به این کلمه عادت می کنیم، اما کدام کلمه زیبا تر است؟ فید زیبا تر است یا خمیر مایه؟
د: پیشنهاد اکید می کنیم از این پس به جای کلمه ی “فرندفید”، از واژه ی “خمیر مایه ی دوست” استفاده کنید. این پیشنهاد برای سایر نام ها مانند “فیس بوک” نیز صادق است.

2- استفاده از ابزار های وب 2:
بسیاری، استفاده از سایت های فرندفید، توییتر، گوگل ریدر، فیس بوک، دلیشز و … را به خاطر اینکه عده ای کثیری از آن استفاده می کنند و البته خدمات خوبی هم که می دهند، از واجبات حرفه ای بودن می دانند. اما نظر شخص بنده چیز دیگری است. من می گویم باید با تمامی سرویس ها آشنا بود و فقط در صورتی که واقعا با نیاز ما سازگار هستند، از آنها استفاده کرد. نه چون همه از آنها استفاده می کنند، پس ما هم استفاده کنیم. من ادعای حرفه ای بودن ندارم، اما مصداق روشنی در این زمینه هستم:

من وقتی با توییتر آشنا شده بودم، حس کردم جای بسیاری مناسبی برای من است. بنابراین الان مدت هاست در آن فعالیت می کنم. دوستان بحث کوچ به سرویس های دیگر مثل جایکو را فراموش نکرده اند. اما من آن زمان هم در توییتر ماندم، چون مشکلی با آن نداشتم. از طرف دیگر هنگامی که در سایت فرندفید عضو شدم، آن را اصلا محیط جالبی ندیدم. البته هر از چند گاهی به آن سر میزنم تا با ویژگی های جدیدش آشنا شوم، اما از آن استفاده نمی کنم. حالا تمام بلاگر ها نیز آن استفاده کنند. لزومی ندارد برای در جمع بودن، از سرویس هایی استفاده کنم که به آنها اعتقادی ندارم.
یا حتی گوگل ریدر. مدتی است که مینیمال نویسان بلاگر نیز به استفاده از گوگل ریدر روی آوردند و در واقعی نوعی مد محسوب می شود. اما من چند سال قبل و بعد از استفاده از اسنرفر، آن را کنار گذاشته ام. یعنی اگر یک بلاگر، از فید ریدری جز گوگل ریدر، استفاده کند، حرفه ای نیست؟

پرداختن به این موضوع تا رسیدن به نتیجه و تعریفی روشن از حرفه ای بودن، کار ضروری به نظر می رسد. من با بسیاری از مطالب مطرح شده در این زمینه موافق هستم و نکاتی که در این پست ذکر کردم، صرفا نظر خودم در ارتباط با اشکالاتی است که دوستان در بحث حرفه ای بودن مطرح می کنند. تا در صورت تایید دوستان، از اشتباهات این چنینی در سایر مطالب جلوگیری به عمل آید.

پ ن 1: یک موضوع بسیار مهم دیگر هم که وجود دارد و حتما باید به آن پرداخته شود این است که عده ی کثیری فکر می کنند ما بلاگر ها اصولا بیکار هستیم و از سر بیکاری، وبلاگ مینویسیم!  دوستان مطمئن باشید اکثر بلاگر ها، افراد حرفه ای در زمینه ی کاری خودشان هستند و همگی هم مشغول کار! این وسط کسی با خودش نمی گوید آیا ارزش معدود کسانی که محتوا تولید می کنند بیشتر است یا افرادی که هر گاه در کارشان به مشکل برخوردند، میایند در اینترنت و از مطالب این افراد استفاده می کنند و می روند؟ جا افتادن این موضوع نیاز به کار فرهنگی بلاگر ها دارد.

پ ن 2: از این سکوت وحشتناک بلاگر ها در ارتباط با انتخابات ریاست جمهوری، واقعا در تعجب هستم. نمی دانم آن را به حساب ترس از فیلتر شدن  بگذارم و یا اینکه واقعا هیچ کمبودی در زمینه ی فناوری اطلاعات حس نمی کنند.  در هر صورت بنده وظیفه ام را انجام داده ام و لااقل تا بعد از انتخابات ریاست جمهوری، در این زمینه چیزی نخواهم گفت.

امروز وارد ششمین سال وبلاگ نویسیم شدم. شش سال تقریبا روز و شب وبلاگ نوشتم. خدا رو شکر به هیچ عنوان پشیمون نیستم.

هیچ وقت نترسیدم از اینکه خود واقعیمو نشون بدم. همین الانم به راحتی می تونین برین به این وبلاگ و تمام کارهایی که از اول دبیرستان تا به امروز کردمو بخونین و بهم بخندین. شدیدا معتقدم تمام کارها و خاطراتم با ارزش هستند. حتی اگه مسخره به نظر بیان. چون باعث شدن امروز تو این جایگاهی که هستم بیاستم. جایگاهی که اصلا بالا نیست، اما راضی کنندست.

من با وبلاگ زندگی کردم و از خدا می خوام این سعادتو بهم بده تا هر وقت که صلاح می دونه وبلاگ نویسی کنم. برای من نوشتن وبلاگ سعادت بزرگیه.

تو این روز به تمامی دوستانی که مطالب شبکه ی این وبلاگ را دنبال می کنند می تونم یک مژده هم بدم. به زودی کارم رو بسته ی آموزشی “طراحی و راه اندازی شبکه های خانگی و اداری کوچک” تموم میشه و سعی می کنم با یه قیمت خوب اونو عرضه کنم. تموم سعیمو دارم می کنم یه پک کامل و بی نقصو ارائه بدم. ما سعی خودمونو می کنیم، باقیش با خداست.

خداوندا، بابت تمام نعمت های داده و ندادت شکر. توفیق بده تا ابد شکر گذارت باشیم. آمین.

بعد از مدت ها، بالاخره امروز فرصتی شد تا تولبار مخصوص وبلاگ دهکده آی تی را تهیه و شخصی سازی کنم. این اقدام بی تعارف، قدمی برای راحتی کار شما دوستان عزیز است. یادم میاد وقتی فید وبلاگ به راه افتاده بود، فکر می کردم دیگر نیازی به راه اندازی اشتراک ایمیلی نیست. اما به در خواست دوستان، اشتراک ایمیلی را هم راه انداختم و امروز، علاوه بر مشترکان فیدی!، نزدیک به 200 کاربر هم از طریق ایمیل مطالب وبلاگ را پیگیری کنند. راه اندازی تولبار وبلاگ هم گامی در همین سمت و سو هست که امیدوارم مورد استقبال قرار بگیره.

برای دسترسی به تولبار، ابتدا به این آدرس رفته و با توجه به مرورگرتان، اقدام به نصب کنید. نوار ابزار، توسط این سایت ساخته و شخصی سازی شده است. از ویژگی های مهم سایت مورد نظر، می توان به پشتیبانی تقریبن خوب آن از زبان فارسی اشاره کرد. در ادامه با قسمت های مختلف این نوار ابزار و کارکرد های آن آشنا خواهیم شد.

شکل بالا نمای کلی این نوار ابزار است. قسمتی که با شماره ی 1 علامت گذاری شده است، برای جست و جو تعبیه شده است. شما می توانید با کلیک کردن بر روی علامت ذره بین، مشخص کنید که آیا می خواهید در کل اینترنت جست و جو کنید، در سایت دهکده آی تی جست و جو کنید و یا در صفحه ای که در حال حاضر در آن قرار دارید. بنابراین این قسمت، زیاد هم بی کاربرد و تکراری نیست.

در قسمت Site Links، شما می توانید مستقیمن به صفحات این وبلاگ دسترسی داشته باشید. این ابزار، وقتی که شما نیاز به رجوع به یکی از صفحات سایت را دارید، باعث سرعت بخشیدن به کارتان می شود.

از قسمت RSS، همان طور که مشخص است، می توانید به آخرین مطالب این وبلاگ دسترسی پیدا کنید. بنابراین وقتی این تولبار را نصب کنید، برای پی بردن به مطالب جدید سایت، حتا نیاز به فید ریدر هم نخواهید داشت. از امکانات این قسمت می توان به روزرسانی دستی مطالب و Mark all items as read اشاره کرد که دوستان گوگل ریدری حتمن با این گزینه آشنایی دارند!

از قسمت Live Message بنده می توانم به تمامی افرادی که این نوار ابزار را نصب کرده اند، پیغامی بفرستم. و متقابلن دوستان هم می توانند به بنده جواب دهند. در صورت استقبال، این قسمت می تواند کاربرد های بسیار بیشتری مانند فرستادن جدیدترین اخبار های حوزه آ ی تی، داشته باشد.

در قسمت Email Notifier می توانید اکانت ایمیل خود را وارد کرده، و حتا به جدیدترین میل های دریافتی خود هم دسترسی راحتی پیدا کنید. در کنار این ابزار، ابزار اعلام دمای هوا است که دمای شهر تهران را به حضور شما می رساند. قسمت آخر هم برای خوره های موسیقی تعبیه شده و کار آن هم کاملن واضح است!

اگر مایل بودید، می توانید به این آدرس رفته و تولبار را دریافت کنید. کلن سعی کردم نوار ابزار ساده و کاربردی را تهیه کنم که امیدوارم شما را راضی کند. مشکل، انتقاد و یا هر پیشنهادی در این زمینه داشته باشید، بسیار خوشحال خواهم شد که مطرح کنید. در صورت استقبال مناسب، ویژگی های جدیدی را هم می توان به این نوار ابزار اضافه کرد تا کارایی بهتری برای شما دوستان عزیز داشته باشد.