خوشبختانه مطالب خوبی من باب وبلاگ نویسی حرفه ای در حال مطرح شدن است که بنده به نوبه ی خودم لازم میبینم از این کار حمایت کنم و مسلما خودم را موظف به پرداختن به این موضوع می دانم. در پی کامل شدن موضوع که به صورت کامل می توانید از بلاگ نوشت آن را مطالعه کنید، لازم میبینم چند مورد را تذکر دهم که بر خلاف عقیده ی دوستان، موافق آنها نیستم.

1- ترجمه ی واژگان انگلیسی:
در این مورد قبلا هم در وبلاگ نوشته ام اما همچنان علت استفاده ی دوستان از ترجمه های بسیار ضعیف را نمیفهمم. آیا هر کلمه ی انگلیسی را ما باید برای خودمان ترجمه کنیم؟ این وسط چندین نکته وجود دارد:

الف: اول اینکه آیا وظیفه ی ترجمه ی این کلمات بر عهده ی ماست یا بر عهده ی فرهنگستان زبان فارسی؟ یا هر نهاد دیگر؟ آیا مایی که این کلمات را ترجمه می کنیم، اطلاعات تخصصی از ادبیات فارسی و انگلیسی داریم؟
ب: فرض را بر این می گذاریم که از سر دلسوزی برای زبان فارسی این کار را می کنیم. اما چه دلسوزی؟ دلسوزی برای زبانی که قرن هاست به روز نمی شود و همچنان مثل تاریخمان، فقط به گذشته ی غنی آن می نازیم و هیچ نیازی برای ترمیم آن نمیبینیم؟ (که این هم وظبفه ی ما نیست)
ج: انصافا شما مفهوم کلمه ی “سایت” را زودتر درک می کنید یا “تار نما”؟ به فرض اینکه بگوییم بعد از مدتی به این کلمه عادت می کنیم، اما کدام کلمه زیبا تر است؟ فید زیبا تر است یا خمیر مایه؟
د: پیشنهاد اکید می کنیم از این پس به جای کلمه ی “فرندفید”، از واژه ی “خمیر مایه ی دوست” استفاده کنید. این پیشنهاد برای سایر نام ها مانند “فیس بوک” نیز صادق است.

2- استفاده از ابزار های وب 2:
بسیاری، استفاده از سایت های فرندفید، توییتر، گوگل ریدر، فیس بوک، دلیشز و … را به خاطر اینکه عده ای کثیری از آن استفاده می کنند و البته خدمات خوبی هم که می دهند، از واجبات حرفه ای بودن می دانند. اما نظر شخص بنده چیز دیگری است. من می گویم باید با تمامی سرویس ها آشنا بود و فقط در صورتی که واقعا با نیاز ما سازگار هستند، از آنها استفاده کرد. نه چون همه از آنها استفاده می کنند، پس ما هم استفاده کنیم. من ادعای حرفه ای بودن ندارم، اما مصداق روشنی در این زمینه هستم:

من وقتی با توییتر آشنا شده بودم، حس کردم جای بسیاری مناسبی برای من است. بنابراین الان مدت هاست در آن فعالیت می کنم. دوستان بحث کوچ به سرویس های دیگر مثل جایکو را فراموش نکرده اند. اما من آن زمان هم در توییتر ماندم، چون مشکلی با آن نداشتم. از طرف دیگر هنگامی که در سایت فرندفید عضو شدم، آن را اصلا محیط جالبی ندیدم. البته هر از چند گاهی به آن سر میزنم تا با ویژگی های جدیدش آشنا شوم، اما از آن استفاده نمی کنم. حالا تمام بلاگر ها نیز آن استفاده کنند. لزومی ندارد برای در جمع بودن، از سرویس هایی استفاده کنم که به آنها اعتقادی ندارم.
یا حتی گوگل ریدر. مدتی است که مینیمال نویسان بلاگر نیز به استفاده از گوگل ریدر روی آوردند و در واقعی نوعی مد محسوب می شود. اما من چند سال قبل و بعد از استفاده از اسنرفر، آن را کنار گذاشته ام. یعنی اگر یک بلاگر، از فید ریدری جز گوگل ریدر، استفاده کند، حرفه ای نیست؟

پرداختن به این موضوع تا رسیدن به نتیجه و تعریفی روشن از حرفه ای بودن، کار ضروری به نظر می رسد. من با بسیاری از مطالب مطرح شده در این زمینه موافق هستم و نکاتی که در این پست ذکر کردم، صرفا نظر خودم در ارتباط با اشکالاتی است که دوستان در بحث حرفه ای بودن مطرح می کنند. تا در صورت تایید دوستان، از اشتباهات این چنینی در سایر مطالب جلوگیری به عمل آید.

پ ن 1: یک موضوع بسیار مهم دیگر هم که وجود دارد و حتما باید به آن پرداخته شود این است که عده ی کثیری فکر می کنند ما بلاگر ها اصولا بیکار هستیم و از سر بیکاری، وبلاگ مینویسیم!  دوستان مطمئن باشید اکثر بلاگر ها، افراد حرفه ای در زمینه ی کاری خودشان هستند و همگی هم مشغول کار! این وسط کسی با خودش نمی گوید آیا ارزش معدود کسانی که محتوا تولید می کنند بیشتر است یا افرادی که هر گاه در کارشان به مشکل برخوردند، میایند در اینترنت و از مطالب این افراد استفاده می کنند و می روند؟ جا افتادن این موضوع نیاز به کار فرهنگی بلاگر ها دارد.

پ ن 2: از این سکوت وحشتناک بلاگر ها در ارتباط با انتخابات ریاست جمهوری، واقعا در تعجب هستم. نمی دانم آن را به حساب ترس از فیلتر شدن  بگذارم و یا اینکه واقعا هیچ کمبودی در زمینه ی فناوری اطلاعات حس نمی کنند.  در هر صورت بنده وظیفه ام را انجام داده ام و لااقل تا بعد از انتخابات ریاست جمهوری، در این زمینه چیزی نخواهم گفت.

امروز وارد ششمین سال وبلاگ نویسیم شدم. شش سال تقریبا روز و شب وبلاگ نوشتم. خدا رو شکر به هیچ عنوان پشیمون نیستم.

هیچ وقت نترسیدم از اینکه خود واقعیمو نشون بدم. همین الانم به راحتی می تونین برین به این وبلاگ و تمام کارهایی که از اول دبیرستان تا به امروز کردمو بخونین و بهم بخندین. شدیدا معتقدم تمام کارها و خاطراتم با ارزش هستند. حتی اگه مسخره به نظر بیان. چون باعث شدن امروز تو این جایگاهی که هستم بیاستم. جایگاهی که اصلا بالا نیست، اما راضی کنندست.

من با وبلاگ زندگی کردم و از خدا می خوام این سعادتو بهم بده تا هر وقت که صلاح می دونه وبلاگ نویسی کنم. برای من نوشتن وبلاگ سعادت بزرگیه.

تو این روز به تمامی دوستانی که مطالب شبکه ی این وبلاگ را دنبال می کنند می تونم یک مژده هم بدم. به زودی کارم رو بسته ی آموزشی “طراحی و راه اندازی شبکه های خانگی و اداری کوچک” تموم میشه و سعی می کنم با یه قیمت خوب اونو عرضه کنم. تموم سعیمو دارم می کنم یه پک کامل و بی نقصو ارائه بدم. ما سعی خودمونو می کنیم، باقیش با خداست.

خداوندا، بابت تمام نعمت های داده و ندادت شکر. توفیق بده تا ابد شکر گذارت باشیم. آمین.

بعد از مدت ها، بالاخره امروز فرصتی شد تا تولبار مخصوص وبلاگ دهکده آی تی را تهیه و شخصی سازی کنم. این اقدام بی تعارف، قدمی برای راحتی کار شما دوستان عزیز است. یادم میاد وقتی فید وبلاگ به راه افتاده بود، فکر می کردم دیگر نیازی به راه اندازی اشتراک ایمیلی نیست. اما به در خواست دوستان، اشتراک ایمیلی را هم راه انداختم و امروز، علاوه بر مشترکان فیدی!، نزدیک به 200 کاربر هم از طریق ایمیل مطالب وبلاگ را پیگیری کنند. راه اندازی تولبار وبلاگ هم گامی در همین سمت و سو هست که امیدوارم مورد استقبال قرار بگیره.

برای دسترسی به تولبار، ابتدا به این آدرس رفته و با توجه به مرورگرتان، اقدام به نصب کنید. نوار ابزار، توسط این سایت ساخته و شخصی سازی شده است. از ویژگی های مهم سایت مورد نظر، می توان به پشتیبانی تقریبن خوب آن از زبان فارسی اشاره کرد. در ادامه با قسمت های مختلف این نوار ابزار و کارکرد های آن آشنا خواهیم شد.

شکل بالا نمای کلی این نوار ابزار است. قسمتی که با شماره ی 1 علامت گذاری شده است، برای جست و جو تعبیه شده است. شما می توانید با کلیک کردن بر روی علامت ذره بین، مشخص کنید که آیا می خواهید در کل اینترنت جست و جو کنید، در سایت دهکده آی تی جست و جو کنید و یا در صفحه ای که در حال حاضر در آن قرار دارید. بنابراین این قسمت، زیاد هم بی کاربرد و تکراری نیست.

در قسمت Site Links، شما می توانید مستقیمن به صفحات این وبلاگ دسترسی داشته باشید. این ابزار، وقتی که شما نیاز به رجوع به یکی از صفحات سایت را دارید، باعث سرعت بخشیدن به کارتان می شود.

از قسمت RSS، همان طور که مشخص است، می توانید به آخرین مطالب این وبلاگ دسترسی پیدا کنید. بنابراین وقتی این تولبار را نصب کنید، برای پی بردن به مطالب جدید سایت، حتا نیاز به فید ریدر هم نخواهید داشت. از امکانات این قسمت می توان به روزرسانی دستی مطالب و Mark all items as read اشاره کرد که دوستان گوگل ریدری حتمن با این گزینه آشنایی دارند!

از قسمت Live Message بنده می توانم به تمامی افرادی که این نوار ابزار را نصب کرده اند، پیغامی بفرستم. و متقابلن دوستان هم می توانند به بنده جواب دهند. در صورت استقبال، این قسمت می تواند کاربرد های بسیار بیشتری مانند فرستادن جدیدترین اخبار های حوزه آ ی تی، داشته باشد.

در قسمت Email Notifier می توانید اکانت ایمیل خود را وارد کرده، و حتا به جدیدترین میل های دریافتی خود هم دسترسی راحتی پیدا کنید. در کنار این ابزار، ابزار اعلام دمای هوا است که دمای شهر تهران را به حضور شما می رساند. قسمت آخر هم برای خوره های موسیقی تعبیه شده و کار آن هم کاملن واضح است!

اگر مایل بودید، می توانید به این آدرس رفته و تولبار را دریافت کنید. کلن سعی کردم نوار ابزار ساده و کاربردی را تهیه کنم که امیدوارم شما را راضی کند. مشکل، انتقاد و یا هر پیشنهادی در این زمینه داشته باشید، بسیار خوشحال خواهم شد که مطرح کنید. در صورت استقبال مناسب، ویژگی های جدیدی را هم می توان به این نوار ابزار اضافه کرد تا کارایی بهتری برای شما دوستان عزیز داشته باشد.

دیروز صبح که اومدم  سری به سایت بزنم با کمال تعجب دیدم با یک صفحه ی خطا مواجه میشم. یه مقداری بی خبر از همه جا ور رفتم باهاش اما دیدم نخیر قرار نیست درست شه. گفتم یه سر به دامین اصلی بزنم که با کمال تعجب دیدم بله! توسط یک گروه سنی مورد حمله واقع شدم و هک شدم! حالا از کجا پی بردن من شیعه و همچنین یک ایرانی هستم بماند، هک کردن یک سایتی که صاحبش غیر از یک مشت خزعبلات چیزی نمینویسه، چه سودی به حالشون داشت خدا می دونه. تازه میون این همه سایت چرا اینجا؟

بعد اینکه سورس index.html که رو سایتم گذاشته بودنو دیدم، کلی خوشحال شدم که خب مساله ی خاصی نیست. سریع درست میشه. از بس این سورس HTML خطا های بچه گانه داشت! اما حالا مگه درست میشد؟! هر کاری کردم دیشب مددی حاصل نشد. تمام ساب دامین ها آسیب دیده بود. امروز یه سر به شرکتی که هاست میگیرم زدم. از طریق سرور هک شده بودم. خلاصه با کلی بدبختی و پاک کردن همه چیز تونستم لااقل این ساب دامین رو ردیف کنم.(بقیه ساب دامین ها به همراه دامین اصلی همچنان مشکل دارن) حالا می خواستم مطالبمو برگردونم که باز با کمال تعجب دیدم وقتی بر می گردونم، سایت دوباره مشکل پیدا می کنه! نگو که دیتا بیس رو هم زده بودن نابود کرده بودن. خلاصه با کلی بدبختی، با کلی خون دل خوردن تونستم مطالب و نظرات رو برگردونم.

سایت فعلن در دسترس هست. آدرس ها همگی مشکل پیدا کردن و لینک های قبلی فعلن کار نمی کنند. قسمت های مختلف به مرور درست میشه. فعلن حدودن 120 مطلب کارشون مونده!!(اضافه کردن دسته بندی و تگ) از اینکه این دو روز سایت در دسترس نبود واقعن شرمندم. البته صفحه ی اول رو با کلی کلک سر پا نگه داشته بودم! اما خب فقط صفحه اول بود!

البته چند درس مهم داشت واسم این هک شدن:
اول اینکه وردپرس هک بشو نیست.
دوم اینکه سرور لینوکس اون قدرام امن نیست! درسته سرویس دهنده ی من باید بیشتر تدابیر امنیتی رو رعایت می کرد، اما خب در هر صورت در لینوکس هک شدم. از طریق پسورد و این چیزام هک نشدم. حالا از چه طریقی هک شدم تنها خدا داند و هکر های این کاره!
سوم اینکه باید هر چند روز یه بار از کل دیتا بیسم یک بک آپ سالم بگیرم.
چهارم اینکه سال بعد باید برم رو سرور های خارجی.
پنجم اینکه هک خیلی بده! این دو روز واقعن بی خوابیو بدبختی کشیدم.

فعلن همین موارد بسه! انشاالله دوباره پر انرژی شروع می کنم.

احتمالن خبر دارید که یکی از بزرگترین رویداد های وبلاگ نویسی جهان در شرف برگزاری هست. رویدادی که به انتخاب بهترین وبلاگ جهان، بهترین وبلاگ در 11 زبان مختلف و … می پردازد.

امسال جسارت کردم و بنده هم در این مسابقه شرکت کردم. البته شکی نیست که بنده در بین دوستان خوب وبلاگ نویس، عددی هم حساب نمیشم اما خب ذات شرکت در یک مسابقه خودش می تونه جذاب و انرژی زا باشه برای هر کسی. شرکت من هم در این مسابقه تنها از این جهت بود و امیدوارم کسی این اقدامو حمل بر خودستایی و خود بزرگ بینی نذاره.

اگر دوست داشتید، اگر مطالب این وبلاگ از نظرتون مفید بود و اگر کلن حس بدی نسبت به این وبلاگ نداشتید!، ممنون میشم به این آدرس برید و منو شرمنده کنید!

در ضمن تا پایان ماه جاری میلادی هم فکر کنم فرصت ثبت نام باقی باشه. اگر دوست داشتید می توانید از این آدرس اقدام به ثبت نام و شرکت در مسابقه کنید.