به عنوان یک کاربر اینترنت، خیلی وقتا چیزایی تو نت فارسی میبینم که تمام وجودم داغ می کنه. این که هر کسی در هر زمینه ای که هیچ اطلاعی از آن ندارد، دخالت می کند. - بماند کار همه ی ما ایرانی ها همین است - اما بعضی وقتا اظهارات کارشناسانه ی این افراد به حدی می رسد که از کله ی انسان دودی غلیظ به هوا می رود. در این پست به تنها 2 مورد از این اتفاقات اشاره می کنم. امیدوارم کسی دلخور نشود.

مساله ی اول ترجمه ی گاه و بیگاه کلمات انگلیسی به فارسی است. هر کسی که به کلمه ای می رسد، اگر از آن سر در بیارد، یک معادل فارسی برای آن تولید می کند و اگر سر در نیاورد، همان کلمه را استفاده می کند. اشکال این کار در این است که اولن اینگونه، برای یک کلمه که ریشه ی انگلیسی دارد، چندین معادل فارسی به وجود میاید(که یکی هم از یکی بدتر) و مشکل دوم اینه که احتمالن همه ی ما می دانیم برای این کار متولی وجود دارد. خب یا به دلیل ضعف زبان فارسی، یا به دلیل کم کاری متولی این امر و یا به هر دلیلی، امروزه شاهد ورود کلمات فراوان خارجی هستیم. اما تمام این ها دلیل نمی شود خودمان برای خودمان شروع به ترجمه کنیم.
مثلن این کلمه ی فید. شاید آشنا ترین ترجمه ی این کلمه، خوراک باشد. البته اگر سری به وبلاگ عصیان بزنید، میبینید از کلمه ی خبرمایه استفاده شده است. جالب اینکه در همان وبلاگ، دسته بندی هایی داریم با نام های مینی مال و یا کلماتی مانند پادکست!
یک سوالی که دوست دارم مطرح کنم این است که آیا کلمه ی وبلاگ، کلمه ی بدی است؟ پس چرا دوستان وردپرس فارسی از کلمه ی وب نامه استفاده می کنید که مجبور شوید در پرانتز، کلمه ی وبلاگ را هم ذکر کنید؟؟ چه کسی وب نامه را تولید کرده است؟ به وبلاگ دیگری سر میزنی میبینی از کلمه ی روز نوشت استفاده کرده! احتمالن ترجمه های دیگری را هم خود شما دیده اید.
دوستانی که تخصصی کار می کنند، می دانند که خیلی از کلمات انگلیسی نه تنها معادل ندارند، بلکه اگر هم دارند باید از همان کلمه ی اصلی استفاده کرد. بنابراین خواهشن هر کسی برای خودش مترجم نشود.

مساله ی دوم که کمی هم به حیطه ی کاری من مربوط می شود، بیشتر مرا آزار می دهد. مدتی می شود که شاهد داغ شدن بازار VPN ها هستیم. مشکلی که این وسط وجود دارد مربوط به باور عموم از این کلمه است. کسی که قصد فروش دارد، با عناوینی مانند از قیلت رینگ عبور کنید، تبدیل به یک کاربر امریکایی شوید و از این جور حرفا شروع به تبلیغ می کند. از کسی که خریدار هم هست اگر بپرسی برای چه می خواهی، می گوید برای عبور از قیلت رینگ!
به این دوستان عزیز عرض کنم که اولن VPN اصلن چیز جدیدی نیست. و ثانین اصلن هدف و مقصودش این نیست. اگر وارد هستید این دو(1 - 2) مطلب را بخوانید، و اگر هم نیستید باید عرض کنم کار VPN به زبان ساده، اتصال دو شبکه ی خصوصی(Private) در یک محیط عمومی(Public) مانند اینترنت است. خب کاربرد این قضیه در چیست؟ فرض کنید شما دو دفتر در تهران و لس آنجلس دارید. اگر بخواهید شبکه های این دو دفتر را به یکدیگر متصل کنید، چه می کنید؟ اگر بخواهید مستقیمن از خط تلفن استفاده کنید، که یک ماه نشده ورشکسته می شوید. بنابراین بهترین راه استفاده از VPN است. به این صورت که هر دو شرکت به اینترنت وصل شده و به وسیله ی محیط اینترنت، با یکدیگر مرتبط می شوند.
قضیه عبور از قیلت رینگ هم همین است. شما در واقع کامپیوتر خودتان را به یک شبکه ی دیگر متصل کرده که در جایی غیر از ایران واقع است. درخواست شما برای باز کردن یک صفحه به آن شبکه می رود، آن شبکه آن صفحه را برای شما باز کرده و سپس ارسال می کند.
خود من هم برای دانلود مرورگر کروم، به وسیله ی VPN به راحتی هر چه تمام تر توانستم دانلود را انجام دهم. اما خب چون استفاده ی من اینگونه است که نباید ماهیت یک موضوع مهم را زیر سوال ببرم.

بنابراین بهتر است کمی بیشتر در این مورد هم دقت کنیم و از کلمات درست تری استفاده کنیم برای توصیف VPN.

خیلی موارد دیگر هم بود که  گاهی اوقات رو مخ راه می روند، اما فعلن همین موارد کافی است! در ضمن من هم برای بچه های وردپرس فارسی احترام زیادی قائل هستم و هم برای نویسنده ی وبلاگ عصیان.

دقیقن یک سال از روزی که به جمع دوستان پرسرعت پیوستم گذشت. البته پر سرعت که چه عرض کنم. یه اینترنت 64 به ما دادن که سرعت دانلودش اگه خیلی خیلی خوب میشد، شاید به 10 میرسید. تازه بماند که همین سرعت 10 رو هم همون 2 ماه اول داشتم و بعد از اون اینترنتم به کل مشکل پیدا کرد و هر 5 دقیقه قطع و وصل میشد. ظاهرن هم، فقط من چنین مشکلی داشتم و تلاش های 10 ماهه برای حل مساله به جایی نرسید تا اینکه چند روز پیش عطای نت پر سرعت رو به لقاش بخشیدم و به کل بیخیالش شدم! این بود که به دنبال راه حلی برای جایگزینی اینترنت گشتم تا بالاخره پیدا کردم.

همان طور که ممکن بعضی از دوستان بدونن، تعدادی از سیم کارت های ایرانسل در هنگام گشت و گذار در نت پولی را از حساب شما کسر نمی کنند. اگر از نرم افزار اپرا استفاده کنید که می توانید مطمئن باشید پولی از حساب شما کم نمی شود. نمی دانم این یک مشکل در سیم کارت های ایرانسل است یا اینکه یک قابلیت و شاید یک هدیه! البته در هنگام دانلود کردن در هر صورت برای شما پول خواهد افتاد.

سیم کارت منم از آن دسته سیم کارت هاییست که هنگام کار پولی را کسر نمی کند. چند روز پیش تصمیم گرفتم موبایل رو به کامپیوتر وصل کنم تا شاید بشود از اینترنت ایرانسل رایگان استفاده کرد. طریقه ی اتصال کامپیوتر به اینترنت از طریق موبایل، در K850 که به هیچ عنوان سخت نبود. کافیست برنامه ی PC Suite را اجرا کنید و سپس موبایل را به کامپیوتر وصل کنید. سپس از سمت چپ منوی Internet Connection را انتخاب کنید و سپس Connect . به همین راحتی می توانید به اینرتنت وصل شوید. اگر در گوشی شما به این صورت نتوانستید به نت متصل شوید، می توانید از این راهنما استفاده کنید.

نکته ی جالبی که مشاهده کردم این بود که تمام گشت و گذار ها در اینترنت رایگان صورت گرفت و هیچ گونه پولی از حسابم کسر نشد. در ضمن شما به راحتی می توانید دانلود هم کنید. همان طور که در شکل میبینید من چیزی در حدود 40 مگابایت در یک بار کانکت شدنم، Sent & Received داشتم که هیچ مبلغی را هم نپرداختم. این اینترنت به راحتی نیاز های شما را برای چت و یا فید خوانی و وبگردی در حال متعادل، بر طرف می کند. اما اگر قصد دانلود فایلی را داشته باشید اول اینکه در طول روز نمی توانید از سرعت زیادی برخوردار شوید و در ضمن باید در منطقه ای باشید که آنتن شما کامل باشد. در شب اگر در منظقه ی خوبی از نظر آنتن دهی قرار داشته باشید، می توانید تا سرعت 10 نیز دانلود کنید. چیزی که خود من هم انجامش دادم. یعنی سرعتی بهتر از اینترنت ADSL با سرعت 64 !

با این کار نه هزینه ی سیم کارت می پردازید، نه هزینه ی تلفن و نه خط تلفنتان اشغال می شود. در ضمن همیشه هم آنلاین می مانید. اگر هم سیم کارت اصلی شما مربوط به سیم کارت همراه اول است، می توانید مانند من به راحتی خط اصلیتان را به خط ایرانسل دایورت کنید و بدین طریق در تمام طول شبانه روز موبایلتان را با سیم کارت ایرانسل به کامپیوتر وصل کنید.

باز هم می گویم نمی دانم این یک مشکل در سیم کارت های ایرانسل است یا یک قابلیت. فقط امیدوارم اگر این یک مشکل باشد، عزیزان ایرانسلی به دنبال برطرف کردن آن نروند! می توانند از آن طرف به جای هواپیمای دو نفره جایزه ی کمتری را تعیین کنند تا اگر هم از این قسمتی ضرری می کنند(که نمی کنند!) جبران شود. پیشنهاد منصفانه ای به نظر میرسد!

پ ن: به امید برگشت دوباره ی آی تی لاین هستیم و مطمئنیم که دوباره بر می گردد.

روانپریش عزیز منو دعوت به یه بازی کرد که حسن عزیز شروعش کرد. بر خلاف روانپریش، من حال خوشی دارم اما آرزو نه! اما با این حال:
*دوست دارم یه روزی که شهاب سنگ تو آسمون دیدم بتونم آرزو کنم. هیچ وقت چیزی به ذهنم نمیرسه آخه!
*دوست دارم یه روز بزرگترین ISP ایران متعلق به من باشه. قول شرف میدم هر کی بیاد تو وبلاگم نظر بذاره بهش اینترنت مجانی بدم! تازه کافی نتشم رایگان. تو امور خیریه هم شرکت می کنم!
*دوست دارم “مای جیگی” یه روزی برگرده پیشم!! البته این آرزوی اول بود، اما خب برای رفع هر گونه سو ظن، سومی نوشتمتش!
*استخدام شدن تو مایکروسافت می تونه شغل خوبی در آینده واسم باشه!! اگه این نشد، سونی که منو استخدام می کنه؟!
*این یکی رو اکثرا می دونین. دوست دارم خونم وسط یه باغ بزرگ باشه، با چوب ساخته شده باشه! اما وقتی میری داخلش وای وای! جدیدترین تکنولوژی ها رو توش مشاهده کنید!
*دوست دارم وقتی واسه فوق دارم میرم آمریکا، دست زنم تو دستام باشه و با شادی و خوشی تو امریکا زندگی کنیم!!
احتملا نمی دونستید نویسنده ی این وبلاگ توانایی فوق العاده ی در چرت نوشتن داره! می ترسم اگه ادامه بدم به مغزم شک کنید! آرزوست دیگه. بر جوانان که عیب نیست!

شب نیمه شعبان امسال، برادر عزیزم آقا محسن، نکته ی خیلی خوبی را به بنده گفتند: “دانشگاه به هیچ عنوان برای پیشرفت مناسب نیست و این خود شخص است که باید به دنبال اطلاعات برود. دانشگاه، تنها کاری که شاید، بتواند انجام دهد این است که اطلاعات فرد را منظم و دسته بندی کند.” و بنده در این حضور 2 ماهه در دانشگاه، به خوبی به این موضوع پی بردم. چه دلیلی روشن تر از این که، بنده ی حقیری که در رشته ی آی تی تحصیل می کنم در این مدت بیش از چند دفعه، فرصت کانکت شدن را به دست نیاوردم. آنهم منی که سالها، روزانه بیش از 10 ساعت کانکت بودم. به واقع علت خیلی از مسائل برای من در همین زمان کوتاه روشن شد.

در این مدت خیلی سعی کردم به خودم بقبولانم که گوگل ریدر هم زیاد بد نیست! لااقل بهتر از هیچی است. اما نشد که نشد. بدون اسنرفر زندگی شدیدا دشوار است. امشب که بعد از مدت ها فید هایم را چک کردم، آنقدر مطلب جدید وجود داشت که نا خداگاه برنامه را بستم! نمی دانم از کجا باید شروع کنم اصلا!

این پست به این خاطر پابلیش شد که از تمامی بازدیدکننده های این سایت، به خاطر غیبت های طولانی صمیمانه عذرخواهی کنم. باور کنید نه تنها برای کانکنت شدن مشکلات عدیده ای وجود دارد، بلکه زندگی دانشجویی هم آنقدر سخت می گذرد که دیگر فکر و ایده یی برای نوشتن یک مطلب جدید نمی ماند! در هر صورت ما را حلال کنید. تمام سعیم این است که بتوانم وبلاگ را به روز نگه داشته باشم.

هنگام خرید یک کالا، چه قدر مارک آن برایتان مهم است؟ آیا اصلا مارک باز هستید و یا اینکه هر چه دستتان برسد، خواهید خرید؟! من به شخص آدمی هستم که مارک یک کالا، از هر چیزی حتی قیمت و کیفیت هم! برایم مهمتر است. تعدادی از مارک های مورد علاقه ی من را در زیر خواهید دید:

لپتاپ: سونی، دل(Dell)
دوربین دیجیتال: سونی، کنون(Canon)
موبایل: سونی اریکسون
MP3 Player: سونی، کریتیو، آی ریو(iRiver)
کفش: تامی(Tommy)، آدیداس
ساعت: اسپریت(Esprit)
جواهرات: اسپریت، گوچی(Gucci)
تلویزیون: سونی
مانیتور: سامسونگ

البته در خیلی از موارد مانند لباس هم به مارک های همچون Gucci علاقه مند هستم اما خب، موارد بالا جز کالاهایی هستند که بسیار بعید است برای خودم و یا دیگران مارک دیگری را تهیه کنم.