بعد از مدت ها، بالاخره امروز فرصتی شد تا تولبار مخصوص وبلاگ دهکده آی تی را تهیه و شخصی سازی کنم. این اقدام بی تعارف، قدمی برای راحتی کار شما دوستان عزیز است. یادم میاد وقتی فید وبلاگ به راه افتاده بود، فکر می کردم دیگر نیازی به راه اندازی اشتراک ایمیلی نیست. اما به در خواست دوستان، اشتراک ایمیلی را هم راه انداختم و امروز، علاوه بر مشترکان فیدی!، نزدیک به 200 کاربر هم از طریق ایمیل مطالب وبلاگ را پیگیری کنند. راه اندازی تولبار وبلاگ هم گامی در همین سمت و سو هست که امیدوارم مورد استقبال قرار بگیره.

برای دسترسی به تولبار، ابتدا به این آدرس رفته و با توجه به مرورگرتان، اقدام به نصب کنید. نوار ابزار، توسط این سایت ساخته و شخصی سازی شده است. از ویژگی های مهم سایت مورد نظر، می توان به پشتیبانی تقریبن خوب آن از زبان فارسی اشاره کرد. در ادامه با قسمت های مختلف این نوار ابزار و کارکرد های آن آشنا خواهیم شد.

شکل بالا نمای کلی این نوار ابزار است. قسمتی که با شماره ی 1 علامت گذاری شده است، برای جست و جو تعبیه شده است. شما می توانید با کلیک کردن بر روی علامت ذره بین، مشخص کنید که آیا می خواهید در کل اینترنت جست و جو کنید، در سایت دهکده آی تی جست و جو کنید و یا در صفحه ای که در حال حاضر در آن قرار دارید. بنابراین این قسمت، زیاد هم بی کاربرد و تکراری نیست.

در قسمت Site Links، شما می توانید مستقیمن به صفحات این وبلاگ دسترسی داشته باشید. این ابزار، وقتی که شما نیاز به رجوع به یکی از صفحات سایت را دارید، باعث سرعت بخشیدن به کارتان می شود.

از قسمت RSS، همان طور که مشخص است، می توانید به آخرین مطالب این وبلاگ دسترسی پیدا کنید. بنابراین وقتی این تولبار را نصب کنید، برای پی بردن به مطالب جدید سایت، حتا نیاز به فید ریدر هم نخواهید داشت. از امکانات این قسمت می توان به روزرسانی دستی مطالب و Mark all items as read اشاره کرد که دوستان گوگل ریدری حتمن با این گزینه آشنایی دارند!

از قسمت Live Message بنده می توانم به تمامی افرادی که این نوار ابزار را نصب کرده اند، پیغامی بفرستم. و متقابلن دوستان هم می توانند به بنده جواب دهند. در صورت استقبال، این قسمت می تواند کاربرد های بسیار بیشتری مانند فرستادن جدیدترین اخبار های حوزه آ ی تی، داشته باشد.

در قسمت Email Notifier می توانید اکانت ایمیل خود را وارد کرده، و حتا به جدیدترین میل های دریافتی خود هم دسترسی راحتی پیدا کنید. در کنار این ابزار، ابزار اعلام دمای هوا است که دمای شهر تهران را به حضور شما می رساند. قسمت آخر هم برای خوره های موسیقی تعبیه شده و کار آن هم کاملن واضح است!

اگر مایل بودید، می توانید به این آدرس رفته و تولبار را دریافت کنید. کلن سعی کردم نوار ابزار ساده و کاربردی را تهیه کنم که امیدوارم شما را راضی کند. مشکل، انتقاد و یا هر پیشنهادی در این زمینه داشته باشید، بسیار خوشحال خواهم شد که مطرح کنید. در صورت استقبال مناسب، ویژگی های جدیدی را هم می توان به این نوار ابزار اضافه کرد تا کارایی بهتری برای شما دوستان عزیز داشته باشد.

گاهی اوقات که در حال چک کردن آمار وبلاگ هستم، به کاربرانی بر می خورم که با تایپ کلمه ی داس و مشتقاتش در موتور های جست و جو، به این وبلاگ می رسند. فکر کردم حالا که چنین افرادی، با چنین تقاضایی به این وبلاگ میایند، خوب است پستی هم در این رابطه بنویسم تا لااقل این دوستان، دست خالی از این وبلاگ خارج نشوند. ضمن اینکه سعی کردم به مباحثی بپردازم که برای سایر دوستان هم جذاب باشد.

ابتدا باید این نکته را ذکر کرد که اگر گمان می کنید، داس دیگر کاربردی ندارد، بهتر است کمی طرز فکرتان را عوض کنید. بماند که از دستوراتش همچنان در سیستم عامل های جدیدتر می توان نهایت استفاده را برد، هستند بسیاری از شبکه ها که دارای کلاینت هایی با سیستم عامل داس هستند. حتی پرینت سرور بعضی از بانک های ما همچنان با داس کار می کند. بورس تهران هم تا مدتی قبل با همین سیستم عامل کار می کرد! بنابراین یادگیری این سیستم عامل می تواند کمک بسیار زیادی در پیشرفت شما کند. البته بیشتر مخاطب من، دوستانی هستند که در سال های اخیر کامپیوتر خریداری کردند. و گرنه سایر دوستان که تجربه های شیرینی از این سیستم عامل دارند.

دستورات arp و nbtstat :
در ابتدا با دو دستور ساده، کار را آغاز می کنیم. کار دستور nbtstat تبدیل نام به IP، و کار arp هم تبدیل آدرس IP به آدرس Physical است. در حالت کلی و برای به دست آوردن این آدرس ها می توانید به ترتیب از دستورات زیر استفاده کنید:

برای به روز کردن حافظه ی Cache، از دستور nbtstat -RR استفاده کنید. ضمن اینکه هم در این مثال و هم در مثال های بعدی، برای به دست آوردن سایر پارامتر ها، می توانید از ؟/ در انتهای دستورات استفاده کنید. مثلن: ?/ arp

دستور cacls:
این دستور ما را قادر می کند تا Permission ها را مشاهده، و در صورت نیاز آن ها را ویرایش کنیم. بنابراین می توان پی برد که دستور بسیار مهمی خواهد بود. برای مشاهده ی Permission یک پوشه به صورت زیر عمل می کنیم:

cacls mohammad

حالا اگر بخواهید Permssion این پوشه را عوض کنید، به صورت زیر عمل می کنید:

cacls mohammad /e /g administrator:F

پارامتر e/ برای ویرایش کردن لیست ACL می باشد. پارامتر g/ برای اعطای مجوز به کاربری خاص به کار می رود. حرف F هم به معنای Full Control است. سایر دسترسی ها به صورت زیر است:

C: Change
R: Read
W: Write

برای گرفتن قدرت از یک کاربر هم، از دستور cacls /d User استفاده خواهد شد. برای اطلاعات بیشتر به ?/ cacls مراجعه کنید!

دستور netsh:
یک دستور بسیار مهم و البته جذاب و کاربردی. به وسیله ی این دستور، قادر خواهیم بود تنظیمات شبکه را کاملن کنترل و در صورت لزوم، تغییر دهیم. netsh شامل دستورات زیادی است و با تایپ بعضی از دستورات، وارد یک شاخه ی دیگر می شوید که خود شامل دستوراتی دیگر است! به عنوان مثال ?/ netsh را تایپ کنید. تعدادی دستور میبینید. حال netsh را تایپ کنید و سپس اینتر بزنید. میبینید که وارد شاخه ی netsh شده اید. حالا ?/ بنویسید و اینتر کنید. خواهید دید دستورات دیگر هم ظاهر می شود! خلاصه این دستور، گستردگی زیادی دارد و برای آشنایی با تمام قسمت هایش، باید کمی وقت بگذارید.

با دستور زیر می توانیم IP یک سیستم را به طور کلی تغییر دهیم. برای این کار ابتدا دستور netsh را وارد کنید و بعد از زدن اینتر، دستور زیر را تایپ کنید:

netsh>interface ip set address name=”local area connection” static 192.168.0.10 255.255.255.0 192.168.0.1 1

جزییات مشخص است و فکر نمی کنم نیاز به توضیح اضافی باشد. اگر بخواهید به صورت اتومات IP بگیرید، از دستور زیر استفاده کنید:

netsh>interface ip set address name=”Local Area Connection” source=dhcp

با دستور netsh interface ip show config می توانید به جزییات کاملی در مورد تنظیمات شبکه برسید. گستردگی دستورات بسیار زیاد است و بهتر است با یک ؟/ خودتان به بقیه دسترسی پیدا کنید.

دستور NET:
این دستور هم تعداد زیادی زیر مجموعه مانند net time, net send, net start, net stop, net use, net share, net file و … دارد. در ادامه بعضی از این دستورات را مورد بررسی قرار می دهیم.

اگر یادتان باشد، در این پست در مورد Map کردن صبحت کرده بودیم. دقیقن کاری که با محیط ویندوز انجام دادیم را می توان در داس و با دستور زیر نیز انجام داد:

net use z: \\192.168.0.5\learn

این دستور، فولدر Learn از کامپیوتر 192.168.0.5 را در درایوی با نام Z در کامپیوتر ما ذخیره می کند. به وسیله ی دستور NET میتوان برای تمامی اعضای شبکه و یا بعضی از آنها پیغامی را هم فرستاد:

net send * “salam, khoobin bache ha?!”

دستور بالا، پیغام مورد نظر را به تمامی کلاینت ها خواهد فرستاد. البته باید سرویس Messenger بر روی کامپیوتر ها روشن باشد که باز هم به کمک دستور net این کار شدنی است:

net start messenger

کار های بی شمار دیگری هم می شود با این دستور انجام داد که واقعن لذت بخش هستند. مثلن با دستور زیر می توانید فولدر itvillage را با نام test به اشتراک بگذارید:

net share test=F:\itvillage

فایل Batch:
تصور کنید هر روز مجبورید در محیط داس، یک سری دستورات طولانی را به تعداد دفعات زیاد وارد کنید. اگر بخواهید هر روز این دستورات را دستی وارد کنید، وقت گیر و کسل کننده خواهد شد. برای جلوگیری از این کار، می توانید یک Batch File بسازید تا تنها با کلیک کردن بر روی فایل مورد نظر، تمام دستورات خود به خود و پشت سر هم اجرا شوند. البته در حوصله ی این پست نیست که توضیحات کاملی در این باب بدهد. اما برای اینکه در خود محیط داس بتوانید چنین فایلی بسازید، به صورت زیر عمل کنید:

edit file.bat

بدیهیست که می توانید به جای نام file هر نام دیگری هم انتخاب کنید. با این کار یک صفحه ی آبی باز خواهد شد که می توانید دستورات را وارد و سپس ذخیره کنید. البته در Notepad هم می توانید چنین دستوراتی را وارد کنید و سپس فایل مورد نظر را با پسوند bat. ذخیره کنید.

همان طور که احیانن می دانید، ما در کوچه مان، شبکه ی کوچکی راه انداختیم. چون کلاینت های این شبکه اطلاعی زیادی از شبکه ندارند، بنده یک Batch File بسیار ساده نوشتم و برای همه ی آنها ارسال کردم. تنها کار این فایل، پینگ کردن کلاینت ها است. به اعضای شبکه فقط این نکته را گوشزد کردم که اگر با پیغام Reply روبه رو شدید، یعنی کاربر مورد نظرتان در شبکه وجود دارد! همین. حتا زحمت یاد گرفتن دستور Ping را هم از دوش دوستان برداشتم! تصویر زیر قسمتی از همین Batch File است که اگر مایل بودید، می توانید از این آدرس دانلود کنید و با جزییات آن آشنا شوید.

واقعن چرا؟
اصلن تا اینجای پست، این سوال برای شما پیش آمده است که وقتی تمام این کار ها را می توان در محیط گرافیکی ویندوز انجام داد، دیگر چه نیازی به این همه سختی کشیدن است؟! خب وقتی به امید خدا، پست بعد که در مورد Telnet است را خواندید، متوجه خواهید شد این مطالب چه ارزشی خواهند داشت. وقتی به محیط داس یک کامپیوتر دیگر متصل شدید و توانستید تنظیمات کارت شبکه را بهم بریزید، فایلی را به اشتراک بگذارید، کامپیوتر را خاموش و ریست کنید و …، به کاربرد این دستورات پی خواهید برد!

واقعیت اینه که چند روز پیش یک پست طولانی و جالب برای این وبلاگ نوشته بودم، اما سر یک اشتباه، نصف مطلب پاک شد. از اون روز به بعد هم وقتی برای تکمیل دوباره ی مطلب به وجود نیامد. اما مشکلی که دیشب مشاهده کردم، باعث شد این مطلب نگاشته شود.

همان طور که دوستان می دانند، از طریق این لینک که متعلق به بانک ملی است، می توان انواع قبض را پرداخت کرد. باز هم همان طور که می دانید، برای پرداخت حتمن باید شناسه ی قبض، به شناسه ی پرداخت بخورد. و گرنه با پیغام خطا مواجه می شوید. اما بیایید برای تفریح یک کار دیگر کنیم!

ابتدا به این لینک بروید. خواهید دید که شناسه ی قبض و شناسه ی پرداخت را باید وارد کنید. اعداد زیر که متعلق به قبض تلفن ثابت منزل ما هست را وارد کنید:

شناسه ی قبض: 323824111344

شناسه ی پرداخت: 32570451

همان طور که خواهید دید، قبض متعلق به تلفن ثابت است و مبلغ آن هم 325000 ریال است. حالا به صفحه ی اول برگردید و اعداد زیر که متعلق به تلفن همراه بنده است را وارد کنید:

شناسه ی قبض: 1223136509155

شناسه ی پرداخت: 72178465

خواهید دید که قبض متعلق به تلفن همراه و مبلغ آن هم 721000 ریال است. تا الان همه چیز درست است! اما حالا بیایید شناسه ی قبض تلفن ثابت را با شناسه ی پرداخت تلفن همراه وارد کنیم! یعنی اعداد زیر:

شناسه ی قبض: 323824111344

شناسه ی پرداخت: 72178465

مسلمن باید با خطا روبه رو شویم. اما چه دید؟! نوع قبض، تلفن ثابت نوشته شده است، اما مبلغ آن مربوط به قبض تلفن همراه بنده است! بدیهیست که نباید اینگونه باشد!

این کار را از طریق وب سایت بانک سامان نیز می توانید تکرار کنید و نتیجه ای مشابه دریافت کنید! ظاهر امر نشان می دهد که کل سیستم شناسه دهی قبوض دچار مشکلی کوچک است. البته زیاد جدی نگیرید، انشالله که بنده اشتباه می کنم!

در چند پست قبل، یک روش برای” به اشتراک گذاری پوشه ها به صورت مخفی” را بررسی کردیم. در این پست با توجه به تکمیل شدن مبحث مجوز ها(قسمت اول - قسمت دوم)، دو روش دیگر برای انجام این کار بیان خواهیم کرد که تا حد زیادی کاربردی تر و مفید تر هستند.

استفاده از پنجره ی Run:

این دو روشی که در این پست ذکر می شوند، بر خلاف روش قبل، نیاز به ساخت هیچ یوزر جدیدی ندارند. در واقع شما با استفاده از Permission ها کاری می کنید که تحت شبکه، فقط خودتان به یک فایل دسترسی داشته باشید. تصور کنید بر روی فایلی کار می کنید که نمی خواهید افراد موجود در شبکه از وجود آن اطلاعی پیدا کنند. ضمن آنکه لازم است از هر کامپیوتری به فایل مورد نظرتان دسترسی داشته باشید. یکی دیگر از روش های انجام این کار، استفاده از پنجره ی Run است. برای این کار ابتدا فایلتان را درون پوشه ای قرار دهید. با استفاده از Permission، به این فایل دسترسی کامل و یا دسترسی در حد Modify بدهید. سپس یک شاخه به عقب برگردید و از پوشه ای که آن فایل را درونش قرار دادید Peroperties بگیرید و وارد تب Sharing شوید. بعد از Share کردن پوشه، بر روی دکمه ی Permission که در همان صفحه وجود دارد، کلیلک کنید و در صفحه ی باز شده، تمام دسترسی ها را پاک کنید. بعد از انجام این کار، شما یک پوشه به اشتراک گذاشته دارید که نمی توانید از آن عبور کنید. اما فایلی درون این پوشه دارید که نسبت به آن اجازه ی دسترسی کامل دارید. با این اوصاف هیچ کاربری در شبکه نمی تواند به فایل شما دسترسی پیدا کند. اما خودتان چه طور می توانید؟ برای این کار پشت هر سیستمی که نشستید، وارد کنسول Run شوید و آدرس آن فایل را به صورت زیر وارد کنید:

همان طور که مشخص است شما باید نام فایل مورد نظر با پسوند آن را حتمن بدانید تا بتوانید به فایل دسترسی پیدا کنید. یا اگر به این صورت، آدرسی که نوشتید در پنجره ی Run ذخیره می شود، و شما طریقه ی پاک کردن آن را بلد نیستید، می توانید با وارد کردن دستور cmd در همان پنجره ی Run، وارد محیط داس شوید و دستور بالا را وارد کنید. به این صورت به راحتی و با خیالی راحت می توانید فایلی را تحت شبکه به اشتراک بگذارید.

استفاده از $ در اشتراک گذاری:

این روش به راحتی استفاده از یک علامت $ در پایان نام فایل یا پوشه ی به اشتراک گذاشته است. مثلن اگر پوشه ای را با نام $Test به اشتراگ بگذارید، این پوشه در شبکه نمایان نخواهد شد. اما چنانچه در Address Bar یا در پنجره ی Run، نام پوشه به همراه $ آخر آن را تایپ کنید، خواهید دید که پوشه باز خواهد شد.

اما این روش به درد کار دیگری نیز می خورد. تصور کنید پوشه ای دارید که تمام افراد شبکه باید تا حد Write به آن دسترسی داشته باشند. ضمن اینکه بعضی از افراد(که همگی عضو یک گروه مانند Administrators نیستند) نیز باید دسترسی کامل به این پوشه داشته باشند.  برای انجام این کار چه راهی پیشنهاد می کنید؟

راه حل پیشنهادی این پست، این است که ابتدا پوشه را Share کرده(مثلن با نام test) و Permission آن را محدود به چیزی که می خواهید کنید. بعد از انجام این کار، مشاهده می کنید در تب Sharing دکمه ای به نام New Share ظاهر شده است. روی این دکمه کلیک کنید. در صفحه ی باز شده در قسمت Share name نامی را انتخاب کنید و در انتهای آن علامت $ قرار دهید.(فرضن $it) سپس بر روی دکمه ی Permission موجود در آن صفحه کلیلک کنید و مثلن به گروه Everybody دسترسی کامل دهید. کار تمام است.

در این صورت  تمامی افراد، پوشه ی Test را مشاهده می کنند و می توانند در حد دسترسیشان از پوشه ها استفاده کنند. ضمن آنکه افرادی که از نام $it آگاهی دارند می توانند به همان پوشه، دسترسی کامل داشته باشند!

امیدوارم این پست نیز مورد استفاده ی دوستان قرار گرفته باشد.

خوشبختانه مبحث مجوز ها با استقبال خوبی روبه رو شد و بازخورد های مناسبی از پست قبل دریافت کردم. در این پست این مبحث را ادامه داده و به پایان خواهیم رساند.

ارث بری:

شاید با مطالعه ی پست قبل، علاقه مند به کار با مجوز ها شده باشید و خواسته باشید مجوز های یک پوشه را دچار تغییر کنید. اما با کمال تعجب دید که چنین کاری امکان پذیر نیست و نمی توانید تغییری در Permission ها ایجاد کنید. اما چرا؟

یکی از مهمترین دلایل این اتفاق(دلیل بعدی در انتها بررسی می شود) این است که مجوز ها قابلیت ارث بری دارند. یعنی هر پوشه ای که ایجاد می شود، مجوز ها را به صورت پیش فرض از فولدر بالایی خود به ارث می برد. به همین صورت تمام فولدر ها Permission را از فولدر بالایی خود به ارث می برند تا به درایو برسند. بنابراین نحوه ی ارث بری به شکل زیر خواهد بود:

برای غیر فعال کردن این حالت، بعد از وارد شدن به تب Security، گزینه ی Advanced را انتخاب کنید تا وارد صفحه ی جدیدی شوید. در این صفحه با برداشتن تیک گزینه ی … Inherit from parent the permission قابلیت ارث بری پوشه ی مورد نظر را غیر فعال کنید. ضمن اینکه اگر گزینه ی … Replace permission entries on را انتخاب کنید، مجوز های در نظر گرفته شده برای پوشه، به تمامی زیر پوشه ها نیز اعمال می شود. این حالت برای زمانی است که شما از قبل، قابلیت ارث بری بعضی از زیر پوشه ها را غیر فعال کرده باشید و حالا بخواهید تمامی پوشه ها از یک مجوز خاص پیروی کنند.

Special Permission:

اگر بخواهید برای یک گروه یا یوزر، به صورت دقیق تر مجوز تعریف کنید، باز هم ویندوز شما را نا امید نخواهد کرد. برای این کار بعد از اضافه کردن یوزر مورد نظر، بر روی گزینه ی Advanced کلیک کرده و در صفحه ی باز شده گزینه ی Edit را انتخاب کنید. در این قسمت همان طور که میبینید، قادر خواهید بود به صورت کامل جزیی و دقیق مجوز ها را تعریف و تنظیم کنید.

Deny:

همان طور که حدس زده اید، Deny برای گرفتن قدرتی خاص از یک گروه یا کاربر است. برای روشن شدن این موضوع به این مثال توجه کنید. تصور کنید گروهی به نام Power Users در کامپیوتر وجود دارد که 10عضو دارد. شما به این گروه قدرتی که مد نظرتان بود، اعمال کرده اید. بنابراین تمام این 10 کاربری که عضو این گروه هستند، دارای قدرتی خاص شدند. حال ممکن است شما از یکی از این 10 نفر خوشتان نیاید و بخواهد قدرتش را کم کنید! برای انجام این کار چه راهی پیشنهاد می کنید؟ اگر بخواهید قدرت گروه Power Users را تغییر دهید، بدون شک قدرت 9 کاربر دیگر نیز دچار تغییر می شود. بنابراین این راه مناسب نیست. راه حل این است که شما نام کاربری که به او علاقه ندارید در لیست ACL اضافه کنید و سپس قدرتی را که می خواهید از او سلب شود، با زدن تیک دکمه ی Deny از او بگیرید. به این صورت، این کاربر تمام قدرت های گروه Power Users را خواهد داشت، منهای قدرتی که به صورت اختصاصی از او سلب کرده اید.

انواع مجوز ها:

تا الان توانایی تعریف کردن مجوز را بدست آورده اید. این مجوز هایی که تا الان تعریف کردیم، همگی مربوط به دسته ای از مجوز ها به نام NTFS Permission بودند. در واقع شما برای پوشه هایی مجوز تعریف می کرده اید که بر روی درایو هایی با فرمت NTFS قرار داشته اند. البته نوع دیگر مجوز هم بر روی همین درایو ها تعریف می شود، اما یک نکته ی ظریف این وسط وجود دارد!

وقتی شما NT Permission تعریف می کنید، هم افرادی که به صورت محلی از کامپیوتر استفاده می کنند، زیر سایه ی این مجوز ها قرار می گیرند و هم افرادی که از طریق شبکه وارد سیستم شما می شوند. اما شاید شما بخواهید، فقط افرادی که از طریق شبکه وارد سیستم شما می شوند، دارای محدودیت هایی نسبت به یک پوشه باشند و افرادی که به صروت Local از سیستم استفاده می کنند، محدودیتی نداشته باشند. چاره ی کار در تعریف Share Permission نهفته است.

برای تعریف SH Permission از فولدری که به اشتراک گذاشته اید(بنابراین این نوع مجوز تنها بر روی پوشه های به اشتراک گذاشته قابل تعریف است) Properties بگیرید و وارد تب Sharing شوید. در این صفحه مشاهده می کنید دکمه ای به نام Permission وجود دارد. بعد از کلیک کردن بر روی این دکمه، به صفحه ای، مشابه صفحه ای که در هنگام تعریف NT Permission مشاهده می کردید، هدایت خواهید شد. همان طور که می بینید، SH P نسبت به NT P دارای محدودیت های بسیار بیشتری است. تنها تفاوت این قسمت با قسمت NT P وجود گزینه ای به نام Change است که تقریبن کار Write را انجام می دهد.

گوشه کنار مجوز ها:

مبحث مجوز ها به صورت کامل مواردی بودند که در بالا و پست قبل ذکر شدند. اما ریزه کاری هایی هم باقی مانده است که از قضا بعضی از آنها مانند Take Owner Ship بسیار مهم است. ممکن است شما پوشه ای ساخته باشید و از طریق مجوز ها، تمامی قدرت ها را از خودتان سلب کرده باشید، اما با این حال باز هم نسبت به پوشه دسترسی کامل داشته باشید! علت این موضوع این است که شما خودتان پوشه را ساخته اید و در واقع خالق آن هستید. در قسمت مجوز های پوشه، نام کاربری شما به عنوان خالق ذخیره شده است و بنابراین هیچ مجوزی برای شما موثر نخواهد بود. برای تغییر این قسمت، بعد از وارد شدن به تب Security، دکمه ی Advanced را انتخاب کرده و وارد تب Owner شوید. در این قسمت می توانید Owner پوشه را تغییر دهید. برای درک اهمیت این موضوع، همین بس که هستند مدیران شبکه ای که از این نکات خبر ندارند و به این صورت به راحتی می توان آنها را اذیت کرد! اصولن این فکر باطل را که تمام مدیران شبکه، خدای شبکه هستند را از سرتان بیرون کنید. چون بسیاری از آنها از جزیی ترین اطلاعات شما نیز آگاهی ندارند. بنابراین اعتماد به نفس را فراموش نکنید!

در پست بعد، به امید خدا دو راه جدید برای به اشتراک گذاری پوشه ها به صورت مخفی را بررسی خواهیم کرد. صمیمانه امیدوارم این مطالب به درد دوستان خورده باشد. کوتاهی، نقص و هر گونه مشکل در ارائه مطالب را حتمن به بنده یاد آوری کنید که بسیار خوشحال خواهم شد.